{"id":718,"date":"2024-09-15T11:55:56","date_gmt":"2024-09-15T11:55:56","guid":{"rendered":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/?page_id=718"},"modified":"2025-07-27T17:41:24","modified_gmt":"2025-07-27T17:41:24","slug":"bsb2024","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/?page_id=718","title":{"rendered":"BSB 2024"},"content":{"rendered":"\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"\/<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Il continuo virtuoso
<\/strong>w\u0142oskie szale\u0144stwo<\/em><\/h2>\n\n\n\n

Wykonawcy:
<\/strong>Martyna Pastuszka \u2014 skrzypce
Tomasz Pokrzywi\u0144ski \u2014 wiolonczela<\/p>\n\n\n\n

PROGRAM<\/strong>

<\/strong>Francesco Maria Veracini (1690\u20131768)
Sonata g-moll op. 1 nr 1 a violino solo, e basso<\/p>\n\n\n\n

Antonio Vivaldi (1687\u20131741)
Sonata d-moll op. 2 nr 3 a violino a violoncello<\/p>\n\n\n\n

Johann Sebastian Bach (1685-1750)
Sonata G-dur BWV 1021 per il violino solo e basso continuo<\/p>\n\n\n\n

Gasparo Visconti (1683\u20131713?)
Sonata g-moll op. 1 nr 3 a violin e violone<\/p>\n\n\n\n

Arcangelo Corelli (1653\u20131713)
Sonata d-mol \u201cLa Folia\u201d op. 5 nr 12 a violino e violone<\/p>\n\n\n\n

\n
wst\u0119p wolny<\/a><\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
O PROGRAMIE<\/summary>\n

Kamieniem, kt\u00f3ry poruszy\u0142 lawin\u0119 my\u015bli i zdarze\u0144, by\u0142 bez w\u0105tpienia artyku\u0142 brytyjskiego wiolonczelisty Davida Watkina w magazynie \u201eEarly Music\u201d z 1996 roku. Stanowisko Watkina sprawi\u0142o, \u017ce temat realizacji basso continuo na wiolonczeli sta\u0142 si\u0119 przedmiotem moich wieloletnich docieka\u0144, eksperyment\u00f3w i poszukiwa\u0144 artystycznych, kt\u00f3re w du\u017cej mierze ukszta\u0142towa\u0142y mnie jako muzyka.<\/p>\n\n\n\n

W artykule tym \u2013 b\u0119d\u0105cym cz\u0119\u015bci\u0105 cyklu publikacji dotycz\u0105cych 12 Sonat <\/em>op. 5 Arcangelo Corellego \u2013 muzyk odrzuca utarty schemat polegaj\u0105cy na zestawianiu klawesynu i wiolonczeli w nieroz\u0142\u0105czn\u0105 par\u0119, kt\u00f3ra tworzy grup\u0119 basso continuo, i postuluje u\u017cycie wiolonczeli jako samodzielnej alternatywy wobec klawesynu. Ju\u017c sam tytu\u0142 zbioru Corellego stanowi wyra\u017an\u0105 wskaz\u00f3wk\u0119: Sonate a violino e violone o cimbalo<\/em>, czyli Sonaty na skrzypce i wiolonczel\u0119 <\/em>lub<\/em> klawesyn<\/em>. Intencja kompozytora wydaje si\u0119 bardzo czytelna. Co wi\u0119cej, nie jest to odosobniony przyk\u0142ad takiej instrukcji wykonawczej w tytule \u2013 podobnych sonat funkcjonuj\u0105 w tym czasie we W\u0142oszech dziesi\u0105tki (je\u017celi nie setki), a konsekwentne u\u017cywanie sp\u00f3jnika \u201elub\u201d pomi\u0119dzy wiolonczel\u0105 a klawesynem wskazuje raczej na ugruntowan\u0105 praktyk\u0119 wykonawcz\u0105, nie za\u015b przypadek. Jeszcze wi\u0119kszej wagi dodaje temu tytu\u0142owi fakt, \u017ce 12 Sonat <\/em>op. 5 Corellego odnios\u0142o niespotykany sukces w ca\u0142ej Europie i ju\u017c przez wsp\u00f3\u0142czesnych uznawane by\u0142o za punkt zwrotny w historii wiolinistyki, \u201ena kt\u00f3rym oparte by\u0142y wszystkie dobre szko\u0142y gry na skrzypcach\u201d. Dlaczego wi\u0119c \u2013 z uporem godnym lepszej sprawy \u2013 wci\u0105\u017c zestawiamy wiolonczel\u0119 i klawesyn w tandem, ignoruj\u0105c zalecenia wielu kompozytor\u00f3w? Z pewno\u015bci\u0105 du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 winy ponosi muzykolog Frank Thomas Arnold, kt\u00f3rego monumentalne dzie\u0142o z 1931 roku \u2013 The Art of Accompaniment from a Thorough-bass: As Practised in the XVII<\/em>th<\/sup><\/em><\/sup><\/em> & XVIII<\/em>th<\/sup><\/em><\/sup><\/em> Centuries \u2013 <\/em>ukszta\u0142towa\u0142o gusta i opinie wewn\u0105trz ruchu muzyki dawnej na wiele dekad. Arnold z nonszalancj\u0105 stwierdzi\u0142, \u017ce W\u0142osi nie przywi\u0105zywali du\u017cej wagi do sp\u00f3jnik\u00f3w, i dlatego \u201elub\u201d w rzeczywisto\u015bci oznacza \u201ei\u201d. Dodatkowo posi\u0142kowa\u0142 si\u0119 zaleceniem Carla Philippa Emanuela Bacha z traktatu Der <\/em>Versuch<\/em> \u00fcber die wahre Art das Clavier zu spielen<\/em> \u2013 ignoruj\u0105c fakt, \u017ce tekst ten powsta\u0142 w zupe\u0142nie innym kr\u0119gu kulturowym i w p\u00f3\u017aniejszej o p\u00f3\u0142 wieku epoce. Tezy Arnolda pokutuj\u0105 zatem do dzi\u015b, a u\u017cycie wiolonczeli zamiast klawesynu wci\u0105\u017c traktowane jest jako wyj\u0105tek lub wr\u0119cz kuriozum.<\/p>\n\n\n\n

Tymczasem lektura bardziej aktualnych prac naukowych (Tharald Borgir, Peter Allsop, Nathan Whittaker) prowadzi do zgo\u0142a odmiennych konkluzji. Okazuje si\u0119 bowiem, \u017ce wiolonczela by\u0142a cz\u0119sto nie tyle nawet alternatyw\u0105 dla klawesynu, ile wr\u0119cz preferowanym instrumentem realizuj\u0105cym parti\u0119 basu. Warto zacytowa\u0107 w tym miejscu innego w\u0142oskiego kompozytora z tego okresu, Giovanniego Mari\u0119 Bononciniego, kt\u00f3ry we wst\u0119pie do swojego opusu 4 (Arie\u2026 a violino, e violone, over spinetta\u2026<\/em>) pisa\u0142: \u201elepsze wra\u017cenie da u\u017cycie wiolonczeli ani\u017celi szpinetu, poniewa\u017c dla niej to basy s\u0105 odpowiedniejsze\u201d, wyra\u017anie wskazuj\u0105c po\u017c\u0105dany sk\u0142ad wykonawczy.<\/p>\n\n\n\n

Skoro wi\u0119c samo wykorzystanie wiolonczeli zamiast klawesynu w pewnym repertuarze w og\u00f3le nie powinno wzbudza\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci, nale\u017cy postawi\u0107 kolejne, du\u017co ciekawsze pytanie: co gra\u0142a wiolonczela w takim kontek\u015bcie? Czy jej funkcja ogranicza\u0142a si\u0119 tylko do zagrania \u201emelodii\u201d basu, czy te\u017c mo\u017ce wzbogaca\u0142a t\u0119 melodi\u0119, wykorzystuj\u0105c informacje zawarte w cyfrowaniu, tak jak czyni\u0105 to inne instrumenty z grupy basso continuo? A je\u017celi tak, to w jaki spos\u00f3b?<\/p>\n\n\n\n

Niniejsza p\u0142yta jest w gruncie rzeczy moj\u0105 osobist\u0105 pr\u00f3b\u0105 odpowiedzenia na powy\u017csze pytania.<\/p>\n\n\n\n

Odpowied\u017a ta oparta jest z jednej strony na wieloletnich do\u015bwiadczeniach i poszukiwaniach artystycznych, z drugiej za\u015b \u2013 na argumentach teoretycznych i historycznych, kt\u00f3re pokr\u00f3tce postaram si\u0119 om\u00f3wi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Wiolonczela w czasach Corellego by\u0142a stosunkowo m\u0142odym i ci\u0105gle podlegaj\u0105cym eksperymentom (budowa, str\u00f3j, spos\u00f3b trzymania) instrumentem strunowym, zdolnym realizowa\u0107 parti\u0119 basu. Praktyka grania basso continuo na starszej sta\u017cem violi da gamba by\u0142a ju\u017c wtedy dobrze ugruntowana i dzi\u0119ki temu wiadomo o niej du\u017co wi\u0119cej. Na podstawie zachowanych traktat\u00f3w, szk\u00f3\u0142 gry, dokument\u00f3w, wzmianek oraz utwor\u00f3w pisanych na ten instrument z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 mo\u017cna stwierdzi\u0107, \u017ce na violi da gamba realizowano akordowe continuo i by\u0142a to jedna z podstawowych umiej\u0119tno\u015bci wymaganych od muzyk\u00f3w graj\u0105cych na tym instrumencie ju\u017c w XVI wieku, kultywowana co najmniej do po\u0142owy wieku XVIII. Jednocze\u015bnie nie jest tajemnic\u0105, \u017ce pierwsi wiolonczeli\u015bci bardzo cz\u0119sto grali wcze\u015bniej na violach. \u0141atwo zatem wyobrazi\u0107 sobie sytuacj\u0119, w kt\u00f3rej muzycy przenosz\u0105 techniki i praktyki znane im ze starego instrumentu na nowy \u2013 graj\u0105cy w tym samym rejestrze i pe\u0142ni\u0105cy w zespole t\u0119 sam\u0105 funkcj\u0119. Jest to oczywi\u015bcie tylko spekulacja, kt\u00f3rej nie mo\u017cna traktowa\u0107 w spos\u00f3b naukowy, ale sk\u0142ania ona do pewnych refleksji. Niepodwa\u017calnym dowodem na istnienie tego typu praktyk by\u0142yby \u2013 tak jak w wypadku gamby \u2013 szko\u0142y gry na wiolonczeli ucz\u0105ce gry akordowej i sztuki akompaniamentu. Na te jednak przyjdzie nam poczeka\u0107 a\u017c do drugiej po\u0142owy XVIII wieku, kiedy to spos\u00f3b gry, rozmiar oraz str\u00f3j nowego instrumentu ustandaryzowa\u0142y si\u0119 i dojrza\u0142y. Pocz\u0105wszy od Johanna Baumgartnera i jego pracy z 1774 roku Instructions de musique, theorique et pratique, a I\u2019usage du violoncello <\/em>\u2013 kt\u00f3ra w prawie w ca\u0142o\u015bci po\u015bwi\u0119cona jest nauce harmonii, akord\u00f3w i realizacji basu cyfrowanego \u2013 autorzy wszystkich szk\u00f3\u0142 wiolonczelowych zgodnie podkre\u015blaj\u0105, \u017ce dobry wiolonczelista musi zna\u0107 i rozumie\u0107 harmoni\u0119, poniewa\u017c sztuka akompaniowania jest jego podstawow\u0105 umiej\u0119tno\u015bci\u0105. Czy wolno nam s\u0142owa pisane prawie sto lat p\u00f3\u017aniej odnosi\u0107 do czas\u00f3w Corellego i Vivaldiego? Cz\u0119\u015b\u0107 muzykolog\u00f3w uwa\u017ca, \u017ce ka\u017cdy traktat teoretyczny czy szko\u0142a gry de facto<\/em> dokumentuje i kataloguje praktyki z przesz\u0142o\u015bci, pr\u00f3buj\u0105c zachowa\u0107 pewne tradycje dla przysz\u0142ych pokole\u0144. Takie rozumowanie pozwala\u0142oby traktowa\u0107 dowody na realizacj\u0119 basso continuo na wiolonczeli retrospektywnie i przenosi\u0107 je na wcze\u015bniejsze dekady. Mo\u017cna r\u00f3wnie\u017c spekulowa\u0107, \u017ce skoro zar\u00f3wno pierwsze szko\u0142y gambowe (XVI wiek), jak i wiolonczelowe (XVIII wiek) opisuj\u0105 to zjawisko, mamy do czynienia z t\u0105 sam\u0105 praktyk\u0105 wykonawcz\u0105, kt\u00f3ra trwa\u0142a nieprzerwanie przez kilka stuleci. Warto nadmieni\u0107, \u017ce przetrwa\u0142a ona a\u017c do drugiej po\u0142owy XIX wieku w operze, gdzie zachowa\u0142y si\u0119 dobrze udokumentowane przypadki samodzielnego akompaniowania recytatyw\u00f3w na wiolonczeli.<\/p>\n\n\n\n

Kolejnych argument\u00f3w przemawiaj\u0105cych za realizacj\u0105 basso continuo na wiolonczeli dostarcza analiza repertuaru solowego przeznaczonego na ten instrument. Najznamienitszym przyk\u0142adem s\u0105 tu oczywi\u015bcie suity wiolonczelowe Johanna Sebastiana Bacha, b\u0119d\u0105ce istn\u0105 skarbnic\u0105 technik i \u015brodk\u00f3w s\u0142u\u017c\u0105cych pokazywaniu harmonii na tym pozornie \u201emelodycznym\u201d instrumencie. Granie dwud\u017awi\u0119k\u00f3w, tr\u00f3jd\u017awi\u0119k\u00f3w czy czterod\u017awi\u0119k\u00f3w, cho\u0107 bardzo idiomatyczne, nie jest bowiem jedynym sposobem na harmonizowanie basu. Cz\u0119sto ciekawszym rozwi\u0105zaniem mo\u017ce okaza\u0107 si\u0119 opisanie harmonii \u201epoziomo\u201d, czyli za pomoc\u0105 rozmaitych arpeggi\u00f3w, bariola\u017cy i faktur przypominaj\u0105cych tak zwany bas Albertiego. Nie tylko suity Bacha, lecz tak\u017ce 12 Sonat<\/em> op. 5 Corellego, b\u0119d\u0105ce przecie\u017c punktem wyj\u015bcia moich docieka\u0144, stanowi\u0105 doskona\u0142\u0105 inspiracj\u0119 pe\u0142n\u0105 wyrafinowanych przyk\u0142ad\u00f3w tego typu technik, zapisanych w partii wiolonczeli (w szczeg\u00f3lno\u015bci Sonata XII \u201eLa Follia\u201d).<\/em> W ten spos\u00f3b dochodzimy do ostatniej kategorii dokument\u00f3w historycznych, kt\u00f3re wskazuj\u0105 na wiolonczel\u0119 jako samodzielny instrument realizuj\u0105cy basso continuo: partii basu w utworach z epoki. Dla niekt\u00f3rych badaczy ju\u017c sam fakt, \u017ce w g\u0142osach ewidentnie przeznaczonych dla wiolonczeli \u2013 na przyk\u0142ad w sonatach <\/em>na dwie wiolonczele Giovanniego Bononciniego czy Salvatore Lanzettiego (obaj byli wiolonczelistami!) \u2013 znajduje si\u0119 cyfrowanie, ma daleko id\u0105ce konsekwencje, jednak\u017ce wci\u0105\u017c s\u0105 to tylko spekulacje. \u017badnych w\u0105tpliwo\u015bci nie mog\u0105 natomiast budzi\u0107 utwory, w kt\u00f3rych w partii basu kompozytorzy zapisali dwud\u017awi\u0119ki. Przyk\u0142ady takie znajdziemy mi\u0119dzy innymi w sonatach Luigiego Boccheriniego czy Giuseppe Tartiniego, i s\u0105 one de facto zanotowan\u0105 realizacj\u0105 basso continuo na wiolonczeli. Co ciekawe, o obu tych wirtuozach wiadomo z pewno\u015bci\u0105, \u017ce wykonywali swe utwory tylko z towarzyszeniem wiolonczeli i by\u0142a to ich preferowana instrumentacja.<\/p>\n\n\n\n

Tak w\u0142a\u015bnie, w du\u017cym skr\u00f3cie, przedstawia si\u0119 pod\u0142o\u017ce teoretyczne decyzji o nagraniu w\u0142oskich sonat z pierwszej po\u0142owy XVIII wieku jedynie z towarzyszeniem wiolonczeli. M\u00f3j wyb\u00f3r pad\u0142 na czterech kompozytor\u00f3w-skrzypk\u00f3w: Arcangello Corelli (1653\u20131713), uwa\u017cany za za\u0142o\u017cyciela wsp\u00f3\u0142czesnej techniki skrzypcowej, to bez w\u0105tpienia jeden z najbardziej wp\u0142ywowych kompozytor\u00f3w w historii muzyki europejskiej. Jego 12 Sonat <\/em>op. 5 uwa\u017cane jest za kamie\u0144 milowy w historii wiolinistyki (podobnie jak Concerti grossi <\/em>op. 6 w historii muzyki orkiestrowej). Poniewa\u017c zbi\u00f3r ten i u\u017cyte w jego tytule sformu\u0142owanie \u201ea violino e violone o cimbalo\u201d<\/em> stanowi\u0142y punkt wyj\u015bcia dla wspomnianego wcze\u015bniej Davida Watkina, kt\u00f3rego artyku\u0142 by\u0142 dla mnie wielk\u0105 inspiracj\u0105 \u2013 na niniejszej p\u0142ycie nie mog\u0142o zabrakn\u0105\u0107 sonaty z opusu 5.<\/p>\n\n\n\n

Niewiele wiadomo o Gasparo Viscontim (1683\u20131713?), kt\u00f3ry opisywa\u0142 sam siebie jako ucznia Corellego. Sonaty<\/em> op. 1 Viscontiego, wydane w 1703 roku w Amsterdamie, nosz\u0105 taki sam tytu\u0142 jak opus 5 jego mistrza \u2013 \u201eSonate a violino, e violone, o cembalo<\/em>\u201d \u2013 i st\u0105d wynika decyzja o zaprezentowaniu jednego z uj\u0119tych w tym zbiorze utwor\u00f3w na p\u0142ycie. Z kolei Antonio Vivaldi (1678\u20131741) by\u0142 niedo\u015bcig\u0142ym mistrzem w\u0142oskiego baroku, kt\u00f3rego dokona\u0144 i znaczenia dla historii muzyki nie da si\u0119 stre\u015bci\u0107 w kilku zdaniach. Tytu\u0142 Sonat <\/em>op. 2 Vivaldiego stanowi dla muzykolog\u00f3w i wykonawc\u00f3w zagadk\u0119: wiadomo, \u017ce pierwotnie kompozytor opisa\u0142 je jako \u201eSonate a violino e violoncello\u201d<\/em> i imitacyjny charakter basu wskazuje na duetowy charakter dzie\u0142. Tymczasem w pierwszym wydaniu \u201evioloncello<\/em>\u201d zamienione zosta\u0142o na \u201ebasso per il cembalo<\/em>\u201d \u2013 nie do ko\u0144ca jasne dlaczego. Materia\u0142 muzyczny wyra\u017anie wskazuje jednak na mo\u017cliwo\u015b\u0107 potraktowania tych sonat jak duet\u00f3w na skrzypce i wiolonczel\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Francesco Maria Veracini (1690\u20131768) \u2013 najp\u00f3\u017aniejszy z w\u0142oskich kompozytor\u00f3w-skrzypk\u00f3w, kt\u00f3rych utwory znalaz\u0142y si\u0119 na p\u0142ycie \u2013 by\u0142 wirtuozem ciesz\u0105cym si\u0119 s\u0142aw\u0105 w ca\u0142ej Europie, docenianym za indywidualny styl wykonawstwa i tw\u00f3rczo\u015bci. W tytule jego 12 Sonat <\/em>op. 1, dedykowanych kr\u00f3lowi Polski i elektorowi Saksonii Fryderykowi Augustowi (znanemu u nas jako August II Mocny), nie ma co prawda sugestii dotycz\u0105cych wiolonczeli, ale decyzja o umieszczeniu sonaty z tego zbioru oparta jest na dw\u00f3ch przes\u0142ankach. Pierwsza z nich jest muzyczna: partia basu ma wysoce imitacyjny charakter, co nadaje tym sonatom idiom duetowy. Drugi argument jest za\u015b historyczny: wiadomo na pewno, \u017ce Varacini wyst\u0119powa\u0142 w duecie z wiolonczelist\u0105-kompozytorem Salvatore Lanzettim.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n
\"\"
Martyna Pastuszka i Tomasz Pokrzywi\u0144ski (fot. M. Ha\u0142as)<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
O ARTYSTACH<\/summary>\n

Martyna Pastuszka<\/strong> muzyczny entrepreneur: <\/em>kapelmistrzyni, solistka, kameralistka, za\u0142o\u017cycielka i dyrektor artystyczny {oh!}Orkiestry<\/em>, z kt\u00f3r\u0105 regularnie koncertuje. Jako koncertmistrz wsp\u00f3\u0142pracuje z Pygmalion Ensemble<\/em> Raphaela Pichona oraz orkiestr\u0105 Utopia<\/em> Teodora Currentzisa. Wyst\u0119powa\u0142a z cenionymi zespo\u0142ami, jako kierownik artystyczny, koncertmistrz, solistka czy kameralistka, m.in. Le Concert de la Loge, Concerto Copenhagen, Hofkapelle M\u00fcnchen, Collegium Vocale Gent<\/em>, Le Parlement de Musique, Aukso, Orquesta Barroca de Sevilla.<\/em>
W 2022 roku jako dyrektor artystyczny-rezydent festiwalu Misteria Paschalia w Krakowie zaprogramowa\u0142a ca\u0142\u0105 edycj\u0119 i prawykona\u0142a oratorium Jacoba Schubacka Die J\u00fcnger zu Emaus.
{oh!} Orkiestra<\/em> pod jej przewodnictwem prawykonuje tak\u017ce opery, takie jak Arminio <\/em>Hassego Gismondo, re di Polonia<\/em> Vinciego i Didone abbandonata<\/em> Sarriego. W 2022 roku {oh!} Orkiestra<\/em> jako rezydent festiwalu Bayreuth Baroque poprowadzi\u0142a wykonanie sceniczne Alessandro nell\u2019Indie<\/em> Vinciego, a w roku 2023 odby\u0142a si\u0119 premiera opery Venceslao<\/em> Antonio Caldary.   Prowadzona przez ni\u0105 {oh!} Orkiestra<\/em> oraz {oh!} Trio<\/em>  nagrywa dla wytw\u00f3rni: Aparte, Sony, NIFC, Muso, CPO, Dux.
Martyna zosta\u0142a nominowana do nagr\u00f3d Opus Klassik w kategorii Dyrygent Roku, Paszporty Polityki, Fryderyki oraz nagrodzona Koryfeuszem 2023r. w kategorii Osobowo\u015b\u0107 Roku. W 2021 r. TVP Kultura zrealizowa\u0142a film dokumentalny w re\u017cyserii Grzegorza Jankowskiego \u201e Nie jestem maestro\u201d, przybli\u017caj\u0105cy prac\u0119 i relacje muzyk\u00f3w {oh!} Orkiestry<\/em> oraz sylwetk\u0119 jej liderki. Ten dost\u0119pny jest na platformie vod.tvp.pl
Od 2007 roku Martyna Pastuszka prowadzi klas\u0119 skrzypiec historycznych w Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach.<\/p>\n\n\n\n

Tomasz Pokrzywi\u0144ski<\/strong> – niezwykle wszechstronny muzyk, kt\u00f3ry wymyka si\u0119 szufladkowaniu i stale poszerza kr\u0105g zainteresowa\u0144 i do\u015bwiadcze\u0144 muzycznych. Jest przede wszystkim wiolonczelist\u0105 graj\u0105cym na r\u00f3\u017cnych formach tego instrumentu (od barokowej po wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 z dodatkiem elektroniki), ale tak\u017ce re\u017cyserem d\u017awi\u0119ku, aran\u017cerem, kompozytorem, improwizatorem i animatorem kultury.
Na obecnym etapie \u015bcie\u017cki artystycznej zwi\u0105zany na sta\u0142e z zespo\u0142ami Bastarda Trio, Holland Baroque, {oh!} Orkiestr\u0105 Historyczn\u0105 i Equilibrium String Quartet. Przez wiele lat wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 r\u00f3wnie\u017c w Polsce z Arte dei Suonatori, i Capell\u0105 Cracoviensis, a w Wielkiej Brytanii z Academy of Ancient Music i Orchestra of the Age of Enlightenment.
W europejskim \u015brodowisku wykonawstwa historycznego jest cenionym kameralist\u0105 i specjalist\u0105 od basso continuo \u2013 wyst\u0119powa\u0142 z czo\u0142owymi zespo\u0142ami i solistami nurtu muzyki dawnej w najwa\u017cniejszych salach koncertowych Starego Kontynentu, a tak\u017ce w Ameryce, Azji i Afryce.
Jako animator kultury i manager powo\u0142a\u0142 do \u017cycia i wsp\u00f3\u0142tworzy takie inicjatywy, jak: festiwal Strefa Ciszy w \u0141azienkach Kr\u00f3lewskich, Festiwal 3×3, cykle koncert\u00f3w Transkrypcje, D\u017cemy klasyczne oraz Smykofonia.
Od 2016 wsp\u00f3\u0142pracuje z Uniwersytetem Muzycznym Fryderyka Chopina, gdzie prowadzi obecnie klas\u0119 wiolonczeli historycznej.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Love & Melancholy
<\/strong>angielska muzyka na consort viol i \u015bpiew<\/em><\/h2>\n\n\n\n

Wykonawcy<\/strong>:
zesp\u00f3\u0142 Anima Vaga w sk\u0142adzie:
Giovanna Baviera \u2013 \u015bpiew, viola da gamba
Filipa Meneses \u2013 viola da gamba
Leonardo Bortolotto \u2013 viola da gamba
Matthias Bergmann \u2013 viola da gamba<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

PROGRAM<\/strong>
Alfonso Ferrabosco (ca.1575-1628) – Fantasia VdGS# 17
Giovanni Pierluigi da Palestrina (ca.1525-1594) – Perch\u00e9 s\u00b4annida
Amore\/What meaneth love
William Byrd (1540-1623) – Fantasia on Susanna fair
John Coperario (ca.1570-1626) – Fantasia VdGS#5
Tobias Hume (1569-1645) – Fain would I change that note
Orlando Gibbons (1583-1625) – Fantasia VdGS#1
John Jenkins (1592-1678) – Ayres (Pavan, Sarabande VdGS# 49, 52)
Thomas Ravenscroft (1588-1635) – Three Ravens
Richard Mico (1590-1661) – Fantasia VdGS# 19
Tobias Hume (1569-1645) – What greater grief
Henry Purcell (ca.1659-1695) – Fantasia 12
Tobias Hume (1569-1645) – Cease leaden slumber<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

O PROGRAMIE<\/summary>\n

Wydaje mi si\u0119, \u017ce jestem na dworze, wydaje mi si\u0119, \u017ce ca\u0142uj\u0119,
Wydaje mi si\u0119, \u017ce teraz obejmuj\u0119 moj\u0105 kochank\u0119.
O b\u0142ogos\u0142awione dni, o s\u0142odkie zadowolenie,
W raju sp\u0119dzam czas.
Takie my\u015bli mog\u0105 wci\u0105\u017c porusza\u0107 moj\u0105 wyobra\u017ani\u0119,
Obym zawsze by\u0142 zakochany.
Wszystkie moje rado\u015bci s\u0105 g\u0142upstwem,
Nic tak s\u0142odkiego jak melancholia.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy opowiadam o wielu strachach mi\u0142o\u015bci,
Moje westchnienia i \u0142zy, moje przebudzone noce,
Moje zazdrosne ataki; O m\u00f3j ci\u0119\u017cki losie
Teraz \u017ca\u0142uj\u0119, lecz ju\u017c za p\u00f3\u017ano.
\u017badna udr\u0119ka nie jest tak z\u0142a jak mi\u0142o\u015b\u0107,
Tak gorzka dla mej duszy mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107.
Wszystkie moje smutki s\u0105 weso\u0142e,
Nic tak dotkliwego jak melancholia.
Robert Burton, 1625: Anatomia Melancholii<\/p>\n\n\n\n

Te przyjemno\u015bci, Melancholio, daj,
A ja z tob\u0105 wybior\u0119 \u017cycie.<\/p>\n\n\n\n

John Milton, 1645: Il Penseroso<\/p>\n\n\n\n

Mi\u0142o\u015b\u0107 inspirowa\u0142a artyst\u00f3w wszystkich epok, a kompozytorzy angielskiego renesansu i baroku nie s\u0105 tu wyj\u0105tkiem. To, co charakteryzuje zar\u00f3wno muzyk\u0119, jak i literatur\u0119 Anglii  XVI i XVII wieku, to znacz\u0105ca rola melancholii, s\u0142odko-gorzkiej t\u0119sknoty, kt\u00f3ra przewija si\u0119 jak motyw przewodni ca\u0142ego tego okresu.\nMuzyczne korzenie angielskiej muzyki consortowej mo\u017cna \u0142atwo prze\u015bledzi\u0107 wstecz do W\u0142och: znacz\u0105cy, w\u0142oscy muzycy, tacy jak Alfonso Ferrabosco, zostali sprowadzeni na dw\u00f3r angielski, a madryga\u0142y najwa\u017cniejszych w\u0142oskich kompozytor\u00f3w zosta\u0142y wydrukowane w Londynie w popularnych tam antologiach. Oryginalne teksty t\u0142umaczono na j\u0119zyk angielski lub opatrywano utwory zupe\u0142nie nowymi, kt\u00f3ry lepiej pasowa\u0142 do melancholijnego nastroju tamtych czas\u00f3w. Bycie W\u0142ochem by\u0142o postrzegane jako znak jako\u015bci, wi\u0119c niekt\u00f3rzy kompozytorzy, kt\u00f3rzy nie mieli szcz\u0119\u015bcia mie\u0107 w\u0142oskiego pochodzenia, po prostu odpowiednio dostosowali swoje nazwiska. Na przyk\u0142ad John Cooper sta\u0142 si\u0119 Giovannim Coperario.<\/code><\/pre>\n\n\n\n
Muzyka angielska szybko rozwin\u0119\u0142a si\u0119, oddalaj\u0105c w\u0142oskich korzeni, staj\u0105c si\u0119 niezale\u017cnym nurtem, a na jej kszta\u0142t wp\u0142yw mia\u0142y tak\u017ce znajduj\u0105ce drog\u0119 do angielskiej sztuki muzycznej inne formy i inspiracje z kontynentu. Muzyka consortowa XVII wieku, ze swoj\u0105 czasem skomplikowan\u0105 polifoni\u0105, by\u0142a uwa\u017cana nie tylko za intelektualn\u0105 rozrywk\u0119 dla bezczynnych arystokrat\u00f3w, ale tak\u017ce skraca\u0142a czas oczekiwania na fryzjera i inne codzienne okazje klasy \u015bredniej.<\/p>\n\n\n\n
W ramach tej wysoce rozwini\u0119tej kultury consortowej znalaz\u0142o si\u0119 jednak r\u00f3wnie\u017c miejsce dla ekscentryk\u00f3w, takich jak Tobias Hume, fascynuj\u0105ca i enigmatyczna posta\u0107 w \u015bwiecie wczesnej muzyki angielskiej. Z zawodu \u017co\u0142nierz, Hume by\u0142 r\u00f3wnie\u017c wielce utalentowanym kompozytorem i wykonawc\u0105. Jego muzyka charakteryzuje si\u0119 eksperymentaln\u0105 jako\u015bci\u0105 i eksploruje szerokie spektrum emocjonalne, od ponurych i introspektywnych melodii odzwierciedlaj\u0105cych melancholi\u0119 tak powszechn\u0105 w tym okresie, po l\u017cejsze, pe\u0142ne energii i dowcipu utwory.
Henry Purcell, swoimi Fantazjami, kt\u00f3rych z\u0142o\u017cono\u015b\u0107 kontrapunktyczna i \u015bmia\u0142o\u015b\u0107 harmoniczna zadziwia do dzi\u015b, zako\u0144czy\u0142 ten okres na kr\u00f3tko przed ko\u0144cem XVII wieku. Muzyka consortowa by\u0142a bez w\u0105tpienia z\u0142otym wiekiem muzyki angielskiej, szczytem, kt\u00f3ry pozosta\u0142 bezkonkurencyjny a\u017c do pojawienia si\u0119 zespo\u0142u The Beatles.<\/p>\n\n\n\n
Matthias Bergmann<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"
Anima Vaga<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
ANIMA VAGA – O ZESPOLE<\/summary>\n
Wyb\u00f3r repertuaru i unikalny smak osobistej interpretacji wynika z ch\u0119ci swobodnego i tw\u00f3rczego odkrywania wsp\u00f3\u0142czesnego muzycznego wszech\u015bwiata, w kt\u00f3rym s\u0105 zanurzeni, prze\u0142amuj\u0105c sztywne podzia\u0142y gatunkowe mi\u0119dzy muzyk\u0105 intelektualn\u0105 i popularn\u0105.
Anima Vaga to podr\u00f3\u017c, kt\u00f3ra rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 od tria, dojrzewaj\u0105cego przez wiele lat wsp\u00f3lnego tworzenia muzyki renesansowej i barokowej, z mi\u0142o\u015bci\u0105 do violi da gamba i jej poetyckich i wielopostaciowych brzmie\u0144, wzbogaconych fascynacj\u0105 ludzkim g\u0142osem i jego rol\u0105 w tradycji wszystkich epok i miejsc, z pasj\u0105 do muzyki wszystkich gatunk\u00f3w i form, z przekonania, \u017ce istnieje potrzeba, wi\u0119cej ni\u017c potrzeba, oferty muzycznej, kt\u00f3ra wychodzi naprzeciw publiczno\u015bci XXI wieku bez z g\u00f3ry przyj\u0119tych rozr\u00f3\u017cnie\u0144 mi\u0119dzy kultur\u0105 a rozrywk\u0105, mi\u0119dzy muzyk\u0105 intelektualn\u0105 a popularn\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Anima Vaga to zesp\u00f3\u0142 skupiony na podej\u015bciu do muzyki ceni\u0105cym indywidualn\u0105 interpretacj\u0119 oraz na umieszczaniu materia\u0142u muzyczny w idealnej, uniwersalnej przestrzeni, integruj\u0105c praktyki instrumentalne muzyki dawnej
Zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego trzon stanowi trio w sk\u0142adzie Giovanna Baviera, Leonardo Bortolotto i Filipa Meneses, w razie potrzeby powi\u0119kszony o zaprzyja\u017anionych muzyk\u00f3w, oferuje cz\u0119sto publiczno\u015bci wszechstronne do\u015bwiadczenia muzyczne, d\u017awi\u0119kow\u0105 podr\u00f3\u017c, kt\u00f3ra p\u0142ynnie przechodzi mi\u0119dzy instrumentaln\u0105 muzyk\u0105 na consort viol z XVII-wiecznych W\u0142och a alternatywnym rockiem Radiohead, latynoameryka\u0144skim repertuarem folklorystycznym XX wieku i progresywnym rockiem W\u0142och lat 70-tych, w\u0142osk\u0105 monodi\u0105 z pocz\u0105tku XVI wieku i hitami muzyki pop z lat 70-tych, nie zapominaj\u0105c o z\u0142otym repertuarze violi da gamba: francuskiej muzyce wielkiego Maestro Marin Marais.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Cembalo conertato
<\/strong>koncert muzyki (nie tylko) niemieckiej z klawesynem w roli g\u0142\u00f3wnej<\/em><\/h2>\n\n\n\n
Wykonawcy: <\/strong>
Alexander von Heissen \u2014 klawesyn
Zesp\u00f3\u0142 Intemperata w sk\u0142adzie: Micha\u0142 Marcinkowski, Natalia Tyra\u0144ska – skrzypce historyczne, Anna Krzy\u017cak-Siarkowska – alt\u00f3wka historyczna, Malena Pflock – wiolonczela historyczna, \u0141ukasz Macioszek – violone<\/p>\n\n\n\n
PROGRAM<\/strong>
Johann Sebastian Bach (1685-1750) <\/strong>– Koncert in d-moll, BWV 1052
Allegro – Adagio -Allegro<\/em>
Johann Sebastian Bach (1685-1750)<\/strong> – \u201eSei Solo a Violino senza Basso accompagnato\u201d: Partita II, BWV 1004
Ciaccona<\/em> (transkrypcja na klawesyn: Alexander von Hei\u00dfen)
Henryk Miko\u0142aj G\u00f3recki (1933-2010)<\/strong> – Koncert na klawesyn i orkiestr\u0119 smyczkow\u0105  (1981)
Johann Sebastian Bach (1685-1750)<\/strong> – Koncert f-moll BWV 1056
\u2026. – Largo – Presto<\/em>
Wilhelm Friedemann Bach (1710-1784)<\/strong> – Fantasia  e-moll F. 21
Joseph Haydn (1732-1809) <\/strong>– Koncert G-Dur, Hob XVIII:4
Allegro moderato – Adagio cantabile – Rondo: Presto<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
O PROGRAMIE<\/summary>\n
Zaczynaj\u0105c od wielkiego Johanna Sebastiana Bacha, niniejszy program koncertowy ukazuje, jak rozwija\u0142 si\u0119 \u015bwiat koncert\u00f3w klawesynowych, a tym samym poszczeg\u00f3lne j\u0119zyki muzyczne, chocia\u017c istniej\u0105 oczywi\u015bcie podobie\u0144stwa w wyra\u017canym afekcie na przestrzeni wiek\u00f3w.  Wida\u0107 to w pierwszej cz\u0119\u015bci programu koncertu, b\u0119d\u0105cej w ca\u0142o\u015bci w tonacji d-moll.
Wed\u0142ug badacza muzyki barokowej Johanna Matthesona, ta tonacja jest \u201epowa\u017cna i uroczysta\u201d, i ten opis odnosi si\u0119 ca\u0142kiem dobrze do wszystkich naszych utwor\u00f3w w tej tonacji – czy to starego Bacha, czy polskiego kompozytora Henryka Miko\u0142aja G\u00f3reckiego, w kt\u00f3rego koncercie klawesynowym z 1981 roku na pierwszy plan wysuwa si\u0119 zw\u0142aszcza perkusyjny komponent instrumentu.
Dwa utwory solowe dzisiejszego wieczoru pokazuj\u0105, jak tw\u00f3rcze pomys\u0142y i rozwini\u0119te \u201eFantazje\u201d mieli kompozytorzy XVIII wieku. W s\u0142ynnej Ciaconnie  (pierwotnie na skrzypce solo) Bach pokazuje sw\u00f3j wielki kunszt kompozytorski w 32 wariacjach na temat basu. Najstarszy i, wed\u0142ug braci, najbardziej utalentowany ze wszystkich syn\u00f3w Bacha, Wilhelm Friedemann Bach, pokazuje w swojej Fantazji e-moll wyra\u017anie zauwa\u017calne tendencje w kierunku \u201eSturm und Drang\u201d, nowego ruchu stylistycznego, kt\u00f3ry ostatecznie prowadzi nas do klasycyzmu wiede\u0144skiego, kt\u00f3rego ojcem jest Jospeh Haydn. Jego koncert klawesynowy G-dur ukazuje humorystyczny \u015bwiat d\u017awi\u0119k\u00f3w, pe\u0142en lekko\u015bci i dowcipu.    Alexander von Hei\u00dfen<\/em><\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
ALEXANDER VON HEI\u00dfEN<\/summary>\n
m\u0142ody klawesynista z Niemiec, kt\u00f3ry gr\u0119 na klawesynie rozpocz\u0105\u0142 w wieku 13 lat, a pierwsze lekcje pobiera\u0142 u Dieza Eichlera w Konservarorium Dr. Hocha we Frankfurcie. Studiowa\u0142 gr\u0119 na klawesynie pod kierunkiem Evy Marii Pollerus na Uniwersytecie Muzyki i Sztuki we Frankfurcie. Bra\u0142 udzia\u0142 w kursach mistrzowskich Pierre’a Hantai, Skipa Semp\u00e9, Christophe’a Rousseta i Jespera Christensena. Dodatkowo pobiera\u0142 lekcje gry na fortepianie u Jespera Christensena i fortepianu jazzowego u Christopha Spendela. Zosta\u0142 uhonorowany I Nagrod\u0105 na XXIII. Mi\u0119dzynarodowym Konkursie Bachowskim w Lipsku oraz drug\u0105 nagrod\u0105 na mi\u0119dzynarodowym konkursie klawesynowym \u201eMusica Antiqua\u201d w Brugii. Wraz z Ensemble 4 Times Baroque otrzyma\u0142 nagrod\u0119 Echo Opus Klassik w 2018 roku jako m\u0142ody artysta roku. Wyda\u0142 wiele p\u0142yt CD zar\u00f3wno jako solista, jak i cz\u0142onek zespo\u0142u, m.in. dla wytw\u00f3rni Deutsche Harmonia Mundi (Sony Classical). We wsp\u00f3\u0142pracy z takimi artystami jak Andreas Scholl, Dorothee Oberlinger, Luca Pianca, Michael Schneider i Reinhard Goebel wyst\u0119powa\u0142 na MA Festival Bruges, Festival Oude Muziek Utrecht, H\u00e4ndelfestspiele w Halle, Thuringian Bach Festival, Rheingau Music Festival oraz Festiwal Mozartowski w W\u00fcrzburgu. Wyk\u0142adowca Uniwersytetu Muzyki i Ta\u0144ca w Kolonii, Uniwersytetu Muzycznego w M\u00fcnster, Uniwersytetu Muzyki i Sztuk Scenicznych we Frankfurcie.
Od  2024 roku prowadzi swoj\u0105 klas\u0119 klawesynu na Uniwersytecie w Lipsku.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
ZESP\u00d3\u0141 INTEMPERATA<\/summary>\n
Trzon zespo\u0142u stanowi\u0105 absolwenci Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciele stowarzyszenia Akademia Muzyki Dawnej zrzeszaj\u0105cego muzyk\u00f3w dzia\u0142aj\u0105cych na gruncie historycznych praktyk wykonawczych, kilkoro jest tak\u017ce wyk\u0142adowcami w Katedrze Klawesynu, Organ\u00f3w i Muzyki Dawnej bydgoskiej uczelni. W sk\u0142ad zespo\u0142u wchodzi ponadto wielu instrumentalist\u00f3w graj\u0105cych wymiennie w zale\u017cno\u015bci od aktualnie przygotowywanego repertuaru. Poszczeg\u00f3lni muzycy s\u0105 zwi\u0105zani z wieloma instytucjami kulturalnymi w ca\u0142ej Polsce, prowadz\u0105c bogat\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 i pedagogiczn\u0105.
Zr\u00f3\u017cnicowany repertuar zespo\u0142u obejmuje zar\u00f3wno znane dzie\u0142a muzyki barokowej, jak i te rzadko wykonywane, kt\u00f3re podczas koncert\u00f3w przyjmowane s\u0105 z wielkim entuzjazmem. Szczeg\u00f3lne miejsce w repertuarze zespo\u0142u zajmuje muzyka polska. Efektem tych zainteresowa\u0144 jest m.in. p\u0142yta Go\u015bciniec\/Alta Via, wydana w 2018 r., na kt\u00f3rej zesp\u00f3\u0142 zarejestrowa\u0142 utwory A. Jarz\u0119bskiego, M. Mielczewskiego i S.S. Szarzy\u0144skiego. Zesp\u00f3\u0142 ma w swoim repertuarze r\u00f3\u017cnorodne, niebanalne propozycje koncertowe, np. \u201eIl Ciel e la Terra\u201d z madryga\u0142ami C. Monteverdiego czy \u201eOgrody Wersalu\u201d – oparty na XVII i XVIII wiecznej muzyce francuskiej fabularyzowany spektakl wokalno-instrumentalny z elementami barokowego ta\u0144ca.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Jours de col\u00e8re
<\/strong>Delalande\/Lully: wielki barok francuski<\/em><\/h2>\n\n\n\n
Wykonawcy:<\/strong> 
Helena Bregar, El\u017cbieta Izdebska \u2014 sopran
Matylda Sta\u015bto-Kotu\u0142a \u2014 alt
Aleksander Rewi\u0144ski \u2014 tenor
Marcin Pawelec \u2014 bas
Ch\u00f3r Kameralny AMFN
Barokowa Orkiestra Festiwalowa pod kier. Marty Szyma\u0144skiej
Magdalena Filipska \u2013 przyg. Ch\u00f3ru<\/p>\n\n\n\n
PROGRAM<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Jean-Baptiste Lully<\/strong> (1632-1687)
Opera Armide, LWV 71 (wyb\u00f3r)

PROLOG
Ouverture
AKT I
scena 4: HIDRAOT, Aria Armide est encor plus aymable<\/em>
scena 5: Sarabande<\/em>
AKT II
scena 3: RENAUD, Aria Plus j\u2019observe ces lieux, & plus je les admire<\/em>
scena 4: Ch\u00f3r Ah ! quelle erreur! quelle folie!<\/em>
scena 5: ARMIDE, Aria Enfin il est en ma puissance<\/em>
Akt III
scena 4: LA HAINE, Aria Je responds \u00e0 tes v\u0153ux, ta voix s\u2019est fait entendre<\/em>
scena 4: LA HAINE, Aria (i Ch\u00f3r) Amour, sors pour jamais, sors d’un c\u0153ur qui te chasse<\/em>
Akt V
scena 5: Prelude, Air<\/em><\/p>\n\n\n\n
Michel Richard Delalande<\/strong> (1557-1726)
DIES IRAE. Prose pour La Messe des Morts. de Mr. Delalande faitte en 1690 pour la pompe funebre de Mad. La Dauphine Bavierre.<\/em><\/p>\n\n\n\n
I Ch\u00f3r: Dies irae<\/em>
II Ch\u00f3r: Quantus tremor<\/em>
III Recytatyw: Tuba mirum<\/em>
IV Ch\u00f3r: Mors stupebit<\/em>
V Liber scriptus – Judex ergo – Quid sum miser<\/em> – Duet: Rex tremandae<\/em>
VI Ch\u00f3r: Liber scriptus<\/em> – Kwintet: Ne me perdas<\/em>
VII Duet: Quaerens me<\/em>
VIII Recytatyw: Juste judex<\/em>
IX Ch\u00f3r: Inter oves<\/em> – Trio: Voca me<\/em>
X Recytatyw: Oro suplex<\/em>
XI Trio: Lacrymosa<\/em>
XII Ch\u00f3r: Pie Jesu<\/em><\/p>\n\n\n\n
O PROGRAMIE<\/summary>\n
Jedenastoletni Jean-Baptiste Lully zosta\u0142 dostrze\u017cony we Florencji przez ksi\u0119cia de Guise. Sprowadzony do Francji rozwija\u0142 swe muzyczne talenty u boku buntowniczej kuzynki Ludwika XIV Anny Marii Ludwiki Orlea\u0144skiej, ksi\u0119\u017cnej de Montpensier, zwanej po prostu La Grande Mademoiselle. W 1653 roku wyst\u0105pi\u0142 obok m\u0142odego kr\u00f3la w Ballet royal de la nuit. Ich zawi\u0105zana na scenie przyja\u017a\u0144 trwa\u0142a niemal bez przerwy przez reszt\u0119 jego \u017cycia.
Rok 1661 zaznaczy\u0142 si\u0119 w \u017cyciu Lully’ego dwoma wa\u017cnymi wydarzeniami: florenty\u0144czyk zosta\u0142 naturalizowany, a tak\u017ce powo\u0142any na stanowisko Surintendant de la musique de la chambre du roi (Nadintendenta Muzyki Kr\u00f3lewskiej), co uczyni\u0142o go najpot\u0119\u017cniejszym muzykiem we Francji. W latach 1664-1671 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Molierem. Po\u0142o\u017cy\u0142 podwaliny pod Com\u00e9die-Fran\u00e7aise, oficjalnie za\u0142o\u017con\u0105 w 1680 roku ju\u017c po jego \u015bmierci. Pomimo swoich w\u0142oskich korzeni, by\u0142 najgorliwszym obro\u0144c\u0105 francuskiej muzyki i tw\u00f3rc\u0105 francuskiej tradycji operowej. Cho\u0107 w ostatnich latach swojego \u017cycia straci\u0142 nieco na znaczeniu, wywiera\u0142 ogromny wp\u0142yw na swoich r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w, takich jak Fran\u00e7ois Couperin, czy Michel-Richard Delalande. Podczas pr\u00f3by Te Deum z okazji powrotu kr\u00f3la do zdrowia, zrani\u0142 stop\u0119 lask\u0105, kt\u00f3r\u0105 u\u017cywa\u0142 jako metronomu. Do rany wdar\u0142a si\u0119 gangrena a on zmar\u0142 22 marca 1687 roku.
Armide to zwie\u0144czenie d\u0142ugiej kariery Jean-Baptiste’a Lully’ego. Jest jego ostatni\u0105 uko\u0144czon\u0105 trag\u00e9die en musique i ostatnim dzie\u0142em, kt\u00f3re stworzy\u0142 we wsp\u00f3\u0142pracy z librecist\u0105 Philippe’em Quinault. Premiera by\u0142a wielokrotnie przek\u0142adana z powodu choroby zar\u00f3wno Lully’ego, jak i Ludwika XIV.  Odby\u0142a si\u0119 w ko\u0144cu w Pary\u017cu 15 lutego 1686 roku, w teatrze Lully’ego w Palais-Royal. Opera odnios\u0142a sukces natychmiast! \u201eT\u0142um by\u0142 tak wielki, \u017ce nikt wi\u0119cej nie m\u00f3g\u0142by wej\u015b\u0107. Na scenie by\u0142o ponad
100 os\u00f3b. Ka\u017cda lo\u017ca zmie\u015bci\u0142a dziesi\u0119\u0107 os\u00f3b, a wiesz, \u017ce ju\u017c siedem wystarczy, \u017ceby je zape\u0142ni\u0107, a i tak jest do\u015b\u0107 ciasno. Amfiteatr, parter i galeria by\u0142y tak zat\u0142oczone, \u017ce nie spos\u00f3b by\u0142o ogarn\u0105\u0107 tego t\u0142umu bez zdumienia. M\u00f3wi\u0105, \u017ce Lully tego dnia otrzyma\u0142 10 000 frank\u00f3w.\u201d (z listu Henry’ego Baud de Sainte-Frique). Ludwik XIV nie wzi\u0105\u0142 udzia\u0142u w premierze, cho\u0107 sam wybra\u0142 temat opery. Oficjalnym powodem by\u0142y trudno\u015bci techniczne w Wersalu, ale wiadomo, \u017ce Lully by\u0142 wtedy w nie\u0142asce z powodu skandalu obyczajowego. \u201eZ wszystkich tragedii, kt\u00f3re zaaran\u017cowa\u0142em muzycznie, oto ta, z kt\u00f3rej publiczno\u015b\u0107 wydaje si\u0119 najbardziej rada. Spektakl przyci\u0105ga t\u0142umy. \u017baden dot\u0105d nie zyska\u0142 takiego aplauzu. Niemniej jednak, spo\u015br\u00f3d wszystkich moich dzie\u0142, uwa\u017cam to dzie\u0142o za najmniej udane, poniewa\u017c jeszcze nie mia\u0142o zaszczytu wyst\u0105pi\u0107 przed Wasz\u0105 Wysoko\u015bci\u0105\u2026\u201d. Pisa\u0142 w \u0142agodz\u0105cym tonie kompozytor. Kr\u00f3l jednak Armidy nigdy nie us\u0142ysza\u0142.
Libretto opery zosta\u0142o oparte na eposie Torquata Tassa Gerusalemme liberata (Jerozolima wyzwolona). Historia Armidy i Rinalda by\u0142a publiczno\u015bci dobrze znana. Wielokrotnie t\u0142umaczono j\u0105 na francuski, by\u0142a te\u017c tematem kilku dworskich balet\u00f3w. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 trag\u00e9dies en musique Quinaulta ma w\u0105tki mitologiczne, ostatnie trzy, w tym Armida, bior\u0105 za temat \u015bredniowieczn\u0105 rycersko\u015b\u0107. By\u0142o to zwi\u0105zane ze \u015bmierci\u0105 kr\u00f3lowej i poszukiwaniem przez kr\u00f3la dr\u00f3g do wyra\u017cenia swej religijno\u015bci i moralno\u015bci. Cnotliwy rycerz Ranaud to symbol katolickiej Francji, za\u015b uwodzicielska ksi\u0119\u017cniczka czarodziejka Armide – protestanckiej herezji. Armide toczy za\u017cart\u0105 wewn\u0119trzn\u0105 walk\u0119 mi\u0119dzy mi\u0142o\u015bci\u0105 a zemst\u0105.
Muzyka Lully’ego to koronkowy uk\u0142ad powi\u0105za\u0144. Raz dramatyczne, raz intymne arie i kr\u00f3tkie instrumentalne wprowadzenia mieszaj\u0105 si\u0119 z melodyjnymi, ekspresyjnymi i rozwini\u0119tymi recytatywami. W ka\u017cdym z pi\u0119ciu akt\u00f3w widzimy te\u017c balet. Tancerze reprezentuj\u0105 cia\u0142a zbiorowych bohater\u00f3w, a ch\u00f3r ich g\u0142os.
W czasie koncertu Bydgoskiej Sceny Barokowej us\u0142yszymy  fragmenty Armidy. Cz\u0119\u015bci instrumentalne, ch\u00f3ry, arie solowe. Wyb\u00f3r, kt\u00f3ry pozwoli poczu\u0107 ducha arcydzie\u0142a Lully’ego.<\/p>\n\n\n\n
                            Micha\u0142 Orzechowski \/ Baroque Goes Nuts!<\/code><\/pre>\n\n\n\n
\n\n\n\n
Urodzony w 1657 Michel-Richard Delalande by\u0142 o pokolenie m\u0142odszy od Lully’ego. Wykszta\u0142cony w szkole ch\u00f3ralnej w Saint-Germain-<\/p>\n\n\n\n
l’Auxerrois, by\u0142 utalentowanym organist\u0105 oraz nauczycielem klawesynu i kompozycji. Jego nazwisko stwarza nieco problem\u00f3w pisarskich, wyst\u0119puje bowiem w wielu formach: De Lalande czy Lalande, zosta\u0144my jednak przy Delalande, formie kt\u00f3rej sam u\u017cywa\u0142 w oficjalnej korespondencji. Wiosn\u0105 1683 roku – po wygranym konkursie – kompozytor do\u0142\u0105czy\u0142 do kr\u00f3lewskiego zespo\u0142u muzycznego (Musique du Roi). Szybko sta\u0142 si\u0119 jednym z ulubionych muzyk\u00f3w Ludwika IV. Zdobywa\u0142 wa\u017cne stanowiska w muzycznych instytucjach dworu, by w ko\u0144cu sta\u0107 si\u0119 Ma\u00eetre Musique de la Chambre (1709). Delalande by\u0142 nie tylko odpowiedzialny za komponowanie i<\/p>\n\n\n\n
wykonywanie muzyki na codzienn\u0105 Msz\u0119 kr\u00f3lewsk\u0105, ale te\u017c dla rozrywki kr\u00f3la; tak\u017ce za Grand Couvert, kolacji, kt\u00f3re kr\u00f3l i kr\u00f3lowa jadali przy publiczno\u015bci, a podczas kt\u00f3rych wykonywane by\u0142y jego s\u0142ynne suity instrumentalne – Symphonies pour les Soupers du Roi. Zmar\u0142 w Wersalu w roku 1726.<\/p>\n\n\n\n
Kr\u00f3lowie wywodzili sw\u0105 w\u0142adz\u0119 od Boga. Za Ludwika XIV mia\u0142o to szczeg\u00f3lne znaczenie, st\u0105d tak du\u017c\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zywano do liturgii. Przekazywa\u0142a tradycj\u0119 i by\u0142a widocznym no\u015bnikiem w\u0142adzy. Liturgia codziennej mszy, cho\u0107 oczywi\u015bcie zgodna z kanonem rzymskim, podkre\u015bla\u0142a \u017ce kr\u00f3l jest<\/p>\n\n\n\n
obecny tu i teraz. By\u0142a odprawiana przy o\u0142tarzu, natomiast na pi\u0119trze muzycy wykonywali dwa rodzaje motet\u00f3w \u2013 grand motet (motet wielki) trwaj\u0105cy oko\u0142o 20 minut z solistami, ch\u00f3rem i orkiestr\u0105 oraz mniejszy – petit motet – wykonywany na podniesienie. Gdy dw\u00f3r przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do Wersalu, wzros\u0142o znaczenie grand motet. Motet Versaillais, osi\u0105gn\u0105\u0142 sw\u00f3j szczyt w\u0142a\u015bnie za Michela Richarda Delalande\u2019a, kt\u00f3ry doprowadzi\u0142 gatunek do najwy\u017cszego stopnia formalnej, retorycznej i estetycznej doskona\u0142o\u015bci. Grand motet charakteryzowa\u0142 si\u0119 przepychem, niespotykan\u0105 d\u0142ugo\u015bci\u0105 i bogat\u0105 struktur\u0105. Wielki ch\u00f3r wyst\u0119puje tu naprzemiennie z ch\u00f3rem<\/p>\n\n\n\n
mniejszym, z\u0142o\u017conym z co najmniej czterech solist\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Sekwencja Dies irae, rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 od s\u0142\u00f3w „W gniewu dzie\u0144, w t\u0119 pomsty chwil\u0119, \u015awiat w popielnym legnie pyle” zosta\u0142a w XIV wieku w\u0142\u0105czona do Msza\u0142u Rzymskiego jako cz\u0119\u015b\u0107 liturgii \u017ca\u0142obnej. Niezwyk\u0142e dwunastocz\u0119\u015bciowe opracowanie sekwencji Dies irae Delalande  skomponowa\u0142 na pogrzeb Marii Anny Krystyny Bawarskiej, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 5 maja 1690 roku w bazylice Saint-Denis, nekropolii kr\u00f3l\u00f3w Francji. Motet zabrzmia\u0142 te\u017c na kilku innych pogrzebach cz\u0142onk\u00f3w rodziny panuj\u0105cej oraz prawdopodobnie na pogrzebach c\u00f3rek Delalande’a i na<\/p>\n\n\n\n
ceremonii pogrzebowej samego Ludwika XIV 23 pa\u017adziernika 1715 roku. Dies irae znalaz\u0142o si\u0119 w 9. tomie publikowanego w latach 1729-1734 zbioru Motets de feu M. de La Lande, przygotowanego przez wdow\u0119 po kompozytorze i jego ostatniego ucznia, Fran\u00e7ois Colin de Blamont. Z tego zbioru pochodzi wersja, kt\u00f3ra zostanie wykonana w czasie Bydgoskiej Sceny Barokowej.<\/p>\n\n\n\n
Motety Delalande’a by\u0142y podziwiane a\u017c do Wielkiej Rewolucji. Uciele\u015bnia\u0142y doskona\u0142o\u015b\u0107 muzyki francuskiej i reprezentowa\u0142y religijno\u015b\u0107 i duchowo\u015b\u0107 Francji XVIII wieku, jej Grande Si\u00e8cle. \u201eI tak to w\u0142a\u015bnie za Lalande\u2019a nasza muzyka \u0142aci\u0144ska<\/p>\n\n\n\n
osi\u0105gn\u0119\u0142a zaszczytny poziom doskona\u0142o\u015bci. Lalande przenosi nas do Niebios, wzbudza szacunek i mi\u0142o\u015b\u0107 dla tego, co Boskie.\u201d (Pierre-Louis d’Aquin de Chateau-Lyon). Colin de Blamont, nast\u0119pca wielkiego kompozytora na stanowisku kapelmistrza kaplicy kr\u00f3lewskiej mia\u0142 powiedzie\u0107, \u017ce Delalande „uczyni\u0142 dla o\u0142tarza tyle, co Lully dla teatru\u201d. To wszystko przynios\u0142o Delalande’owi przydomek „\u0142aci\u0144ski Lully”<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n
Wykonywane w czasie Bydgoskiej Scenie Barokowej kompozycje \u0142\u0105czy nie tylko nazwisko „Lully”. Nie tylko,<\/p>\n\n\n\n
\u017ce tworzy\u0142y splendor Kr\u00f3la S\u0142o\u0144ce. Nie tylko to, \u017ce Delalande by\u0142 nast\u0119pc\u0105 Lully\u2019ego na stanowisku kr\u00f3lewskiego superintendenta. Obydwa utwory to niespotykana wyrazisto\u015b\u0107 i wyj\u0105tkowy dramatyzm. To wyra\u017cane w \u017carliwy spos\u00f3b emocje: gniew i strach, obawa i \u017cal, nadzieja i ukojenie. Nieuchronno\u015b\u0107 cz\u0142owieczego losu odmalowana g\u0142\u0119bi\u0105 muzycznych przestrzeni. <\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
HELENA BREGAR – SOPRAN<\/summary>\n
sopran liryczny pochodzenia polsko-s\u0142owe\u0144skiego. Absolwentka Wydzia\u0142u Wokalno-Aktorskiego AMFN w Bydgoszczy w klasie \u015bpiewu Ma\u0142gorzaty Greli oraz Pole Superieur Paris Boulogne-Billancourt w klasie \u015bpiewu barokowego Isabelle Poulenard oraz Elsy Maurus Studia na paryskiej Sorbonie zaowocowa\u0142y otrzymaniem stopnia Licancjata z muzykologii. Studiowa\u0142a dyrygentur\u0119 ch\u00f3raln\u0105 pod kierunkiem Valerie Fayet w Konserwatorium Nantejskim oraz gr\u0119 na lutni i gitarze renesansowej w konserwatorium w Tours w klasie Miguela Henry oraz Michela Gendre, a tak\u017ce l\u2019art de m\u00e9n\u00e9trier<\/em> \u2013 sztuk\u0119 akompaniowania do ta\u0144c\u00f3w renesansowych u Robina Joly. Jest laureatk\u0105 i finalistk\u0105 licznych konkurs\u00f3w, m.in. Mi\u0119dzynarodowego Konkursu \u015apiewu Barokowego w Froville oraz Hanseatic Ensemble w Lubeck. Jej repertuar obejmuje kompozycje z okres\u00f3w od \u015bredniowiecza a\u017c po wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107, w tym wiele rol scenicznych. Na sta\u0142e wsp\u00f3\u0142pracuje w roli solistki i ch\u00f3rzystki z licznymi zespo\u0142ami: Flores Myrtae Anny \u017dakowej (muzyka \u015bredniowieczna i wsp\u00f3\u0142czesna), ch\u00f3rem kameralnym Le Nocturnal (muzyka romantyczna i wsp\u00f3\u0142czesna), Ensemble Les Metaboles, Compagnie La Tempete, Ensemble Vox Cantoris oraz Les Musiciens de Saint-Julien. Od 2011 roku szkoli warsztat ta\u0144ca renesansowego oraz barokowego pod kierunkiem Robina Joly oraz Any Yepes. Jest solistk\u0105 bydgoskiej Kapeli OldNova, wykonuj\u0105cej folk progresywny. Powierzono jej liczne prawykonania utwor\u00f3w wsp\u00f3\u0142czesnych wykorzystuj\u0105cych technik\u0119 krzyko-\u015bpiewu, m. in.: Etnos; L\u2019Inferno; Hodie scietis qua veniet Domine (zarejestrowany przez wytw\u00f3rni\u0119 p\u0142ytow\u0105 DUX) Szymona Godziemby-Trytka. Od 2020 roku prowadzi warsztaty krzyko-\u015bpiewu oraz s\u0142owia\u0144skich pie\u015bni tradycyjnych.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
EL\u017bBIETA IZDEBSKA – SOPRAN<\/summary>\n
absolwentka Wydzia\u0142u Wokalnego UMFC w Warszawie (klasa dr D. Niemirowicza), Wydzia\u0142u Wokalno-Aktorskiego oraz Podyplomowego Studium Wokalnego AMFN w Bydgoszczy (klasa prof. M. Greli). Uczestniczy\u0142a w spektaklach Dydona i Eneasz (H. Purcell), Xerxes (G.F. H\u00e4ndel) oraz Eugeniusz Oniegin (P. Czajkowski). Za parti\u0119 Romildy (Xerxes) oraz Tatiany (Eugeniusz Oniegin) otrzyma\u0142a nagrod\u0119 Najciekawsza Osobowo\u015b\u0107 Artystyczna w ramach Operowego Forum M\u0142odych
w Bydgoszczy. Podczas festiwalu Bydgoska Scena Barokowa 2019 realizowa\u0142a parti\u0119 Maddaleny w La Resurrezione G.F. H\u00e4ndla oraz solow\u0105 parti\u0119 sopranow\u0105 w Requiem M. Zwierzchowskiego. Wsp\u00f3\u0142organizowa\u0142a projekty stowarzyszenia Akademia Muzyki Dawnej: Stabat Mater G.B. Pergolesiego, Via Crucis w ramach obchod\u00f3w Mi\u0119dzynarodowego Dnia Muzyki Dawnej, Koncerty z R\u00f3\u017c\u0105 w Katedrze Bydgoskiej, Unquiet Thoughts w Ko\u015bciele Garnizonowym w Bydgoszczy, cykl Duelli Barocchi oraz koncert Ecco la Primavera w Domu Polskim. Dwukrotnie otrzyma\u0142a Stypendium Artystyczne Prezydenta Miasta Bydgoszczy. Jest aktywna zawodowo nie tylko jako wokalistka, ale i psycholog. El\u017cbieta Izdebska jest absolwentk\u0105 Kolegium Mi\u0119dzywydzia\u0142owych Indywidualnych Studi\u00f3w Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, zwie\u0144czonych dyplomem na Wydziale Psychologii UW. Obecnie jest w trakcie specjalizacji z psychoterapii dzieci i m\u0142odzie\u017cy w nurcie poznawczo-behawioralnym.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
MATYLDA STA\u015aTO-KOTU\u0141A – ALT<\/summary>\n
absolwentka Akademii Muzycznej w Krakowie, gdzie uko\u0144czy\u0142a wydzia\u0142 wokalno-aktorski w klasie dr Ewy Wolak. Ju\u017c w pierwszych latach studi\u00f3w w Akademii bra\u0142a udzia\u0142 w licznych spektaklach i koncertach. W roku 2001 dosta\u0142a si\u0119 do International Bach Akademie Stuttgart, gdzie pod batut\u0105 Maestro Helmutha Rillinga za\u015bpiewa\u0142a wiele koncert\u00f3w. Jako studentka wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Oper\u0119 Krakowsk\u0105 wyst\u0119puj\u0105c w takich spektaklach jak: L\u2019elisir d\u2019amore – Gaetano Donizetti (2001), Die Verschworenen – Franz Schubert (2002), Intryga i mi\u0142o\u015b\u0107 – Giuseppe Verdi (2004), Bal u ksi\u0119cia Or\u0142owskiego – Johann Strauss (2005). Uczestniczy\u0142a w wielu koncertach muzyki oratoryjnej. Na XIV Mi\u0119dzynarodowym Festiwalu Muzyki Organowej i Sakralnej wykona\u0142a Vesperae Solennes de Confessore Wolfganga Amadeusza Mozarta. Od 2008 roku stale bierze udzia\u0142 w festiwalach m.in. Wratislavia Cantans , Misteria Paschalia , Sacrum Profanum, Warszawska Jesie\u0144, Opera Rara, Edinburg Festival, Salzburger Festspiele, Mafestival Brugge, Beethovenfest Bonn, Utrecht Early Music Festival. Uczestniczy\u0142a r\u00f3wnie\u017c w wielu kursach mistrzowskich u takich profesor\u00f3w jak: Alison Pearce, Charlotte Lehmann, Jadwiga Rappe, Bernarda Fink oraz Neil Semel. Od 2011 roku stale koncertuje z Capell\u0105 Cracoviensis, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z takimi dyrygentami jak : Jan Tomasz Adamus, Andrew Parrott, Christophe Rousset, Paul Goodwin, Ottavio Dantone, Skip Semp\u00e8 , Paul McCreesh, Vincent Dumestre. Wieloletnia \u015bpiewaczka Ch\u00f3ru Polskiego Radia, z kt\u00f3rym koncertowa\u0142a i nagrywa\u0142a z sukcesami zar\u00f3wno w Polsce, jak i za granic\u0105. Ma na koncie r\u00f3wnie\u017c wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Aleksandrem Nowakiem, Johnem Buttem, Marc Minkowski, R\u00e0scher quartet, Aukso, Oh! Orkiestra Historyczna, Freiburger Barockorchester, B’rock Orchestra oraz z Agnieszk\u0105 Budzi\u0144sk\u0105-Bennet, z kt\u00f3r\u0105 nagra\u0142a dwukrotnie nominowane do Fryderyk\u00f3w „Melodie na Psa\u0142terz Polski” Miko\u0142aja Gom\u00f3\u0142ki – Opera Omnia. Stale koncertuje z takimi zespo\u0142ami jak: Gabrieli Consort, Il Gardino d\u2019amore, La Poema Harmonique, Oltremontano, Vox luminis , a od 2016 r\u00f3wnie\u017c ze s\u0142ynnym Collegium Vocale Gent pod dyr. Philippe Herreweghe.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
ALEKSANDER REWI\u0143SKI – TENOR<\/summary>\n
jest polskim tenorem urodzonym w Warszawie. W 2016 roku uko\u0144czy\u0142 studia magisterskie na Wydziale Wokalnym Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie studiowa\u0142 pod kierunkiem Jerzego Knetiga. W 2018 roku uko\u0144czy\u0142 studia na Universit\u00e4t Mozarteum w Salzburgu, pod kierunkiem Wolfganga Holzmaira i Bernda Valentina. W jego repertuarze wokalnym dominuj\u0105 dzie\u0142a Claudia Monteverdiego, Johanna Sebastiana Bacha, Georga Friedricha Haendla, Jean-Baptiste\u2019a Lully\u2019ego, Jean-Philippe\u2019a Rameau. Wykonuje r\u00f3wnie\u017c dzie\u0142a repertuaru klasycznego i romantycznego, pie\u015b\u0144 niemieck\u0105, francusk\u0105, polsk\u0105, repertuar XX wieku i muzyk\u0119 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. Najwi\u0119ksze do\u015bwiadczenie z teatrem operowym zdoby\u0142 w Salzburgu, gdzie w latach 2015- 2018 wyst\u0119powa\u0142 w produkcjach: \u201eL’incoronazione di Poppea\u201d Claudia Monteverdiego (rola Arnalty), \u201eLimonen aus Sizilien\u201d Manfreda Trojahna (rola Micuccia Fabri), \u201eOrlando Paladino\u201d Josepha Haydna (rola Orlanda) oraz \u201eA Midsummer Night’s Dream\u201d Benjamina Brittena (rola Lysandra). W 2017 roku zadebiutowa\u0142 w Teatro alla Scala w roli jednego z Lehrbuben w \u201eDie Meistersinger von N\u00fcrnberg\u201d Richarda Wagnera, produkcji re\u017cyserii Harry’ego Kupfera, pod batut\u0105 Daniele Gattiego. Wkr\u00f3tce potem wyst\u0105pi\u0142 w Theater an der Wien, w roli Porucznika w \u201eLa Scuola de’ Gelosi\u201d Antonia Salieriego, produkcji re\u017cyserii Jean Renshaw, pod batut\u0105 Stefana Gottfrieda. W tym samym roku zadebiutowa\u0142 w Warszawskiej Operze Kameralnej, w roli Renaud w operze \u201eArmide\u201d Jean-Baptiste\u2019a Lully\u2019ego, wyre\u017cyserowanej przez Ded\u0119 Cristin\u0119 Colonn\u0119, pod batut\u0105 Benjamina Bayla. Rewi\u0144skiego \u0142\u0105czy sta\u0142a wsp\u00f3\u0142praca z zespo\u0142em La Tempesta Jakuba Burzy\u0144skiego i Cappella Warmiensis Restituta Paw\u0142a Hulisza. Od 2019 Rewi\u0144ski jest cz\u0142onkiem sekstetu wokalnego muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej proMODERN.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
MARCIN PAWELEC – BAS<\/summary>\n
absolwent Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu, klasy \u015bpiewu dra hab. Jaros\u0142awa Br\u0119ka. Bra\u0142 udzia\u0142 w Programie Kszta\u0142cenia M\u0142odych Talent\u00f3w przy Operze Narodowej, gdzie uczestniczy\u0142 w warsztatach prowadzonych przez I. K\u0142osi\u0144sk\u0105, E. Pessena, M. Rexrotha, H. Fassbender, T. Koniecznego, N. Shicoffa.
Wielokrotnie wyst\u0119powa\u0142 na koncertach organizowanych w r\u00f3\u017cnych miastach Polski oraz Niemiec. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 mi\u0119dzy innymi z Pozna\u0144skim Ch\u00f3rem Kameralnym oraz z Filharmoni\u0105 Gorzowsk\u0105, gdzie uczestniczy\u0142 m.in. w prapremierze utworu Veni Creato<\/em>r Grzegorza Duchnowskiego na gali fina\u0142owej III Festiwalu Muzyki Wsp\u00f3\u0142czesnej im. Wojciecha Kilara. Wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c z t\u0105 orkiestr\u0105 bra\u0142 tak\u017ce udzia\u0142 w wykonaniu prapremiery musicalu Alicja w Krainie Czar\u00f3w. <\/em>Wyst\u0119powa\u0142 w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie w spektaklu Cud albo Krakowiaki i G\u00f3rale, <\/em>gdzie wcieli\u0142 si\u0119 w rol\u0119 Bryndasa, <\/em>a tak\u017ce O Kr\u00f3lestwie Dnia i Nocy oraz zaczarowanych instrumentach<\/em>, wykonuj\u0105c parti\u0119 Sarastra. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 tak\u017ce z Oper\u0105 Kr\u00f3lewsk\u0105 w Warszawie \u015bpiewaj\u0105c mi\u0119dzy innymi parti\u0119 Plutona w operze Orfeusz i Eurydyka <\/em>C. Monteverdiego.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
BAROKOWA ORKIESTRA FESTIWALOWA<\/summary>\n
Powsta\u0142a w 2019 roku na potrzeby realizacji projekt\u00f3w festiwalu Bydgoska Scena Barokowa.
Do wsp\u00f3\u0142pracy zapraszani s\u0105 muzycy z ca\u0142ej Polski, specjalizuj\u0105cy si\u0119 w wykonawstwie muzyki dawnej na instrumentach historycznych. Podczas festiwalu Bydgoska Scena Barokowa 2019 orkiestra wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w dw\u00f3ch ambitnych projektach. Pierwszym z nich, stanowi\u0105cym inauguracj\u0119 festiwalu, by\u0142o wykonanie Oratorium La Resurrezione Georga Friedricha H\u00e4ndla pod kierownictwem Marcina Tarnawskiego. Podczas drugiego projektu, realizowanego pod kierownictwem Micha\u0142a Marcinkowskiego, zaprezentowane zosta\u0142o Requiem Mateusza Zwierzchowskiego, kt\u00f3rego r\u0119kopis przechowywany jest w Archiwum Archidiecezji Gnie\u017anie\u0144skiej. By\u0142o to pierwsze wsp\u00f3\u0142czesne wykonanie tego dzie\u0142a na instrumentach historycznych. Kolejne projekty, pod kierownictwem Daniela Deutera, to Bach\/Telemann\/Vivaldi \u2013 koncerty na 1 flet, 2 wiolonczele, 3 skrzypiec i 4 klawesyny oraz Armia Genera\u0142\u00f3w \u2013 muzyka szko\u0142y mannheimskiej.
Podczas projekt\u00f3w Barokowa Orkiestra Festiwalowa mia\u0142a okazj\u0119 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 ze znakomitymi muzykami-solistami, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znale\u017ali si\u0119 m.in. Urszula Bartkiewicz, Ingrida G\u00e1pov\u00e1, Artur Janda, Przemys\u0142aw Bai\u0144ski, Wanda Franek, Jadwiga Niebelska-Deshmukh, jak r\u00f3wnie\u017c zespo\u0142y wokalne: Ch\u00f3r Kameralny Akademii Muzycznej w Bydgoszczy oraz Zesp\u00f3\u0142 Wokalny Ch\u00f3ru Polskiego Radia.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
CH\u00d3R KAMERALNY AMFN<\/summary>\n
o\u015bmiokrotny zdobywca Grand Prix i wielokrotny laureat najwy\u017cszych nagr\u00f3d w presti\u017cowych, mi\u0119dzynarodowych i og\u00f3lnopolskich konkursach ch\u00f3ralnych.<\/p>\n\n\n\n
Zesp\u00f3\u0142 powsta\u0142 w 1986 roku. Za\u0142o\u017cycielem i dyrygentem Zespo\u0142u w latach 1986-2020 by\u0142 Janusz Stanecki, wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105c w zakresie emisji g\u0142osu z El\u017cbiet\u0105 Wtorkowsk\u0105. Aktualnie dyrygentem jest Magdalena Filipska, funkcj\u0119 asystenta dyrygenta pe\u0142ni Justyna Narewska, a w zakresie emisji g\u0142osu z Zespo\u0142em wsp\u00f3\u0142pracuje Dorota Nowak. Cz\u0142onkami zespo\u0142u s\u0105 studenci i absolwenci Akademii Muzycznej w Bydgoszczy.<\/p>\n\n\n\n
Od 38 lat Ch\u00f3r Kameralny aktywnie koncertuje w kraju i za granic\u0105, nieustannie podejmuj\u0105c nowe wyzwania artystyczne, uczestnicz\u0105c w licznych konkursach ch\u00f3ralnych, projektach koncertowych, nagraniach i prawykonaniach. Ch\u00f3r Kameralny koncertowa\u0142 w r\u00f3\u017cnych zak\u0105tkach \u015bwiata \u2013 Japonia, Korea Po\u0142udniowa, USA, Argentyna, Rosja, Grecja, Irlandia, Hiszpania, S\u0142owenia, Austria, Bu\u0142garia, Macedonia, W\u0142ochy, Szwajcaria.<\/p>\n\n\n\n
Ostatnie osi\u0105gni\u0119cia:
Grand Prix \u2013 XXIII Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie (2024)
Grand Prix \u2013 IV Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Ch\u00f3ralny \u201eAndrea del Verrocchio\u201d we Florencji, W\u0142ochy (2023)
Dwukrotna III nagroda (Gold Prize) \u2013 II Mi\u0119dzynarodowy Konkurs Ch\u00f3ralny w Tokio (Japonia, 2019),
Grand Prix \u2013 Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej w Ohrid (Macedonia, 2017),
Grand Prix \u2013 Mi\u0119dzynarodowy Festiwal Muzyki Ch\u00f3ralnej im. Feliksa Nowowiejskiego w Barczewie (2017).<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
MARTA SZYMA\u0143SKA<\/summary>\n
pianistka, dyrygentka i korepetytor wokalna. Absolwentka klasy fortepianu prof. Wies\u0142awy Skrzypek-Ronowskiej w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. W 2021 otrzyma\u0142a r\u00f3wnie\u017c tytu\u0142 magistra w specjalno\u015bci dyrygentura symfoniczno-operowa w klasie dyrygentury dr hab. Jos\u00e9 Maria Flor\u00eancio w Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. W czasie studi\u00f3w pobiera\u0142a lekcje i uczestniczy\u0142a w kursach mistrzowskich prowadzonych przez wielu czo\u0142owych profesor\u00f3w takich jak: Chifuru Matsubara (Tokio), Olga Burova (Moskwa), Philip Lawson (Wielka Brytania), Pawe\u0142 Kotla (Londyn), Lena Lisa W\u0171stend\u0151rfer (Uniwersytet Berno), Werner Pfaff (Niemcy), Marcin Sompoli\u0144ski (AM Pozna\u0144), Warcis\u0142aw Kunc (AM Pozna\u0144), Jacek Miros\u0142aw B\u0142aszczyk (AM Katowice). Dotychczas wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z kilkoma orkiestrami ,mi\u0119dzy innymi: Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Filharmonii Narodowej w Warszawie, Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Filharmonii Podlaskiej w Bia\u0142ymstoku, Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Filharmonii Dolno\u015bl\u0105skiej w Jeleniej G\u00f3rze, P\u0142ock\u0105 Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105, Orkiestr\u0105 Symfoniczn\u0105 Teatru Wielkiego w Poznaniu, Solistami, Orkiestr\u0105 i Ch\u00f3rem Opery Nova w Bydgoszczy oraz Capell\u0105 Bydgostiensis. Marta Szyma\u0144ska jest tak\u017ce asystentem dyrygenta w Operze Nova przy realizacji spektaklu Faust Charles\u2019a Gounoda. W tej samej Operze pracowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c jako dyrygent przy spektaklach m.in.: Halka Stanis\u0142awa Moniuszki, Sunset Boulevard Andrew Lloyd Webber\u2019a czy Koncertach Sylwestrowych. Jest rownie\u017c kierownikiem muzycznym spektaklu Karnawa\u0142 Zwierz\u0105t Camille\u2019a Saint-Sa\u00ebns\u2019a. We 2023 wygra\u0142a Italian Conducting Competition \u201eAlceo Galliera\u201d we w\u0142oskiej Bordigherze. W 2024 zosta\u0142a laureatk\u0105 pierwszej nagrody na konkursie World\u2019s Best Musicians otrzymuj\u0105c zarazem tytu\u0142 Wybitnego Laureata. We wrze\u015bniu 2024 otrzyma\u0142a srebrn\u0105 nagrod\u0119 na Global Young Musicians Competition.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
MAGDALENA FILIPSKA<\/summary>\n
ch\u00f3rmistrz, dyrygent, pedagog, akompaniator i aran\u017cer.
W 2010 uko\u0144czy\u0142a z wyr\u00f3\u017cnieniem studia magisterskie na Wydziale Dyrygentury Ch\u00f3ralnej i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy w klasie dyrygowania prof. Janusza Staneckiego. W 2014 roku uko\u0144czy\u0142a Podyplomowe Studia Ch\u00f3rmistrzowskie w Akademii Muzycznej w Bydgoszczy. W 2019 uzyska\u0142a tytu\u0142 doktora sztuk muzycznych w dyscyplinie artystycznej dyrygentura w macierzystej Uczelni. Swoje umiej\u0119tno\u015bci dyrygenckie doskonali\u0142a podczas kurs\u00f3w prowadzonych przez znakomitych mistrz\u00f3w: prof. Peter Erdei (W\u0119gry), prof. Gary Graden (USA), prof. Olga Burova (Rosja), prof. Bart Bouckaert (Belgia). Od 2006 roku jest aran\u017cerem i drugim dyrygentem Orkiestry Mandolinowej \u201eCampanella\u201d w Cekcynie, prowadzon\u0105 przez Ann\u0119 i Adama Filipskich. Za dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105 otrzyma\u0142a Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Honorow\u0105 Polskiego Zwi\u0105zku Ch\u00f3r\u00f3w i Orkiestr (2015).
Od 2020 roku jest dyrygetem Ch\u00f3ru Kameralnego Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, z kt\u00f3rym wsp\u00f3\u0142pra cowa\u0142a od 2012 roku w charakterze asystenta dyrygenta,
odnosz\u0105c znacz\u0105ce sukcesy zar\u00f3wno w kraju, jak i za granic\u0105 (Japonia, Korea Po\u0142udniowa, Hiszpania, W\u0142ochy, Macedonia, USA, Irlandia, Austria, Rosja). W 2022 roku zosta\u0142a wyr\u00f3\u017cniona Medalem Prezydenta Miasta Bydgoszczy za szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi dla Miasta Bydgoszczy.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Musica per Soprano e bella Tromba
<\/strong>sztuka clarino w XVIII-wiecznym Kr\u00f3lestwie Polskim<\/em><\/h2>\n\n\n\n
Wykonawcy:<\/strong>
Ingrida G\u00e1pov\u00e1 \u2013 sopran
Pawe\u0142 Hulisz \u2013 tr\u0105bka barokowa<\/p>\n\n\n\n
zesp\u00f3\u0142 instrument\u00f3w dawnych Et Arcus Adiuncti
I skrzypce \u2013 Rados\u0142aw Kamieniarz
II skrzypce \u2013 Viktoria Melik
wiolonczela \u2013 Bartosz Kokosza
klawesyn \u2013 Aleksandra Rupoci\u0144ska
ob\u00f3j \u2013 Agnieszka Mazur<\/p>\n\n\n\n
PROGRAM<\/strong>

Anonymus – Laudate Pueri \u00e0 2 (Psalm 112)
Johann Georg Conradi \u2013 Motette \u00e0 3 Lauda anima mea Dominum\u201d
Franczisek Karwalski – Concerto \u00e0 3 Hic est dies de sanctis
Kaspar F\u00f6rster M\u0142odszy – Sonata \u201eLa Sidon\u201d
Georg Philipp Telemann \u2013 Kantata (TVWV 1:1200\/Ms Joh 318) \u2013 O Jesu Christ, dein Kripplein ist \u2013 Aria No 2 Beherzt, doch nicht geschwind
Johann Theodor Roemhildt \u2013 Kantata (RoemV 129) Herr Jesu, deiner tr\u00f6st ich mich<\/p>\n\n\n\n
O PROGRAMIE<\/summary>\n
Repertuar koncertu zawiera niezwykle rzadko wykonywane ma\u0142e arcydzie\u0142a muzyki wokalno instrumentalnej okresu baroku. Kompozycje te do\u015b\u0107 cz\u0119sto spe\u0142nia\u0142y s\u0142u\u017cebn\u0105 rol\u0119, staj\u0105c si\u0119 fragmentami odprawianych nabo\u017ce\u0144stw, zar\u00f3wno katolickich, jak i protestanckich. Warto jednak zaprezentowa\u0107 je w wersji koncertowej, by ukaza\u0107 pi\u0119kno z\u0142o\u017conych konstrukcji i zamys\u0142\u00f3w kompozytorskich. Co prawda nazwiska kompozytor\u00f3w niewiele m\u00f3wi\u0105 wsp\u00f3\u0142czesnym odbiorcom, jednak w XVII i XVIII wieku tw\u00f3rcy tacy jak Johann Theodor Roemhildt czy Kaspar F\u00f6rster M\u0142odszy byli powszechnie znani i uznawani. Polsko brzmi\u0105ce nazwisko Franczisek Karwalski prowadzi nas do Warszawy, gdzie przechowywane s\u0105 faksymile Concerto \u00e0 3<\/em>. Jak wiemy obecno\u015b\u0107 wybitnych instrumentalist\u00f3w i wokalist\u00f3w w czasach baroku prowokowa\u0142a kompozytor\u00f3w do tworzenia dzie\u0142 ukazuj\u0105cych kunszt tych artyst\u00f3w w pe\u0142nej krasie. Tak by\u0142o z Johannem Sebastianem Bachem i jego tr\u0119baczem Gottfriedem Reiche czy Georgiem Friedrichem H\u00e4ndlem i Wiliamem Shore. Prezentowany program zawiera niezwykle wirtuozowskie partie zar\u00f3wno sopranu, jak i tr\u0105bki. Wsp\u00f3lnym mianownikiem jest zwi\u0105zek wszystkich kompozytor\u00f3w, kt\u00f3rych dzie\u0142a s\u0105 w nim uj\u0119te, z \u00f3wczesnym Kr\u00f3lestwem Polskim. Tym koncertem wykonawcy pragn\u0105 z\u0142o\u017cy\u0107 ho\u0142d  wspania\u0142ym artystom, dzi\u015b bezimiennym, dla kt\u00f3rych powsta\u0142y powy\u017csze dzie\u0142a.  Pawe\u0142 Hulisz<\/em><\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
INGRIDA GAPOVA – SOPRAN<\/summary>\n
Jest absolwentk\u0105 Wydzia\u0142u Wokalno-Aktorskiego AMFN Bydgoszczy. Dwukrotna stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W jej repertuarze operowym znajduj\u0105 si\u0119 m.in. partie oper Mozarta: Zuzanna, Wesele Figara i Pamina, Czarodziejski flet (Opera Ba\u0142tycka Gda\u0144sk, Warszawska Opera Kameralna – WOK), Zerlina, Don Giovanni (S\u0142owacka Opera Narodowa SND, WOK), Despina, Cos\u00ed fan tutte (WOK, Wroc\u0142awska Opera), Barbarina Wesele Figara (Teatr Wielki Warszawa, Opera Ba\u0142tycka) oraz Semiramide, Semiramide riconosciuta L. Vinciego (II Festiwal Oper Barokowych), Ma\u0159enka, Sprzedana narzeczona B. Smetany (Divadlo Moravsko-Slezk\u00e9 Ostrava), Ma\u0142gosia, Ja\u015b i Ma\u0142gosia E. Humperdincka (Opera Nova), Xenia Borys Godunow M. Musorgskiego (Teatr Wielki Warszawa), Belinda, Dydona i Eneasz H. Purcella (Opera Nova), SHE, The Sudden Rain A. Nowaka (Teatr Wielki Warszawa \u2013 prawykonanie), Cl\u00e9one\/Une Ombre Heureuse\/Une suivante d\u2019H\u00e9b\u00e9, Castor et Pollux J.P Rameau (WOK).
W 2016 zadebiutowa\u0142a w Finlandii z zespo\u0142em Helsinki Baroque Ensemble Orchestra, a w 2015 wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w tourn\u00e9e po Europie z orkiestr\u0105 Filharmonii Narodowej, podczas kt\u00f3rego wykonywa\u0142a parti\u0119 solow\u0105 z IV Symfonii G. Mahlera. W sezonie 2019\/2020 wyst\u0105pi\u0142a jako Susanna oraz Pamina podczas tourn\u00e9e po Japonii z Warszawsk\u0105 Oper\u0105 Kameraln\u0105.
Zosta\u0142a laureatk\u0105 Selma D and Leon Fishbach Memorial Prize at the 2015 London Handel Singing Competition, zdoby\u0142\u0105 tak\u017ce III nagrod\u0119 w kategorii operowej oraz 5 nagr\u00f3d specjalnych (m.in. za najlepsz\u0105 interpretacj\u0119 utwor\u00f3w Mozarta) na 48. Mi\u0119dzynarodowym konkursie Anton\u00edna Dvo\u0159\u00e1ka w Karlowych Warach (Czechy).
Z zespo\u0142em Goldberg Baroque Ensemble nagra\u0142a dla Sarton records \u015bwiatowe premiery Christmas Cantatas of 18th century Gda\u0144sk (2010), Lent Cantatas of 18th century Gda\u0144sk (2011), Passio Christi J.B.C. Freislicha (2012) i The Gda\u0144sk Baroque Cantatas (2015). Dwie ostatnie zosta\u0142y nominowane do Nagrody Muzycznej Fryderyk. Secular Cantatas J.B.C. Freislicha (2020), Sacred Music J.V. Medera (2020) \u2013 nominacja do Fryderyk\u00f3w 2021. Z tym samym zespo\u0142em w 2022 wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w projekcie Moniuszko 150, koncerty w Wilnie oraz Berlinie, upami\u0119tniaj\u0105cych rocznic\u0119 150-lecia \u015bmierci Stanis\u0142awa Moniuszki.
W kr\u0119gu zainteresowa\u0144 artystki znajduje si\u0119 tak\u017ce repertuar wsp\u00f3\u0142czesny. Zaowocowa\u0142o to jej
prawykonaniem Spoon River Anthology autorstwa kompozytora Aleksandra Nowaka i artysty
multimedialnego Adama Dudka. Utw\u00f3r zosta\u0142 wykonany podczas otwarcia 56. edycji festiwalu Warszawska Jesie\u0144 w 2013 r.
W sezonie 2023\/2024 zosta\u0142a cz\u0142onkiem zespo\u0142u Op\u00e9ra de Monte-Carlo w Monako.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
PAWE\u0141 HULISZ – TR\u0104BKA BAROKOWA<\/summary>\n
Tr\u0119bacz, aran\u017cer, kompozytor, doktor sztuk muzycznych. Absolwent gda\u0144skiej
i bydgoskiej akademii muzycznej. Na sta\u0142e wsp\u00f3\u0142pracuje z Teatrem Muzycznym w Gdyni.
Prowadzi klas\u0119 tr\u0105bki historycznej w AM im. S. Moniuszki w Gda\u0144sku.
Jako muzyk sesyjny wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 m.in. z: S. <\/em>Grzeszczak, E. Lisowsk\u0105, K. Bednarkiem, <\/em>zespo\u0142ami: Behemoth, Sound\u2019n\u2019Grace, Lady Pank, Coma, L.U.C. <\/em>W ramach projektu Rebel Babel<\/em> tworzy\u0142 aran\u017cacje m.in. dla: K. Pro\u0144ko, P. Roguckiego, K. Bednarka, I. Herbuta, N. Kukulskiej, etc. <\/em>W 2023 r. przygotowa\u0142 aran\u017cacje i orkiestracje do \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej filmu Ch\u0142opi<\/em>. Otrzyma\u0142 Stypendium Kulturalne Prezydenta Miasta Gda\u0144ska,  czego efektem jest solowa p\u0142yty SANACJA<\/em> \u2013 Ju\u017c taki ze mnie zimny dra\u0144<\/em>, z przebojami polskiej muzyki z lat 20-tych i 30-tych XX w.
Jest tw\u00f3rc\u0105 festiwalu Muzyka z gda\u0144skich wie\u017c, <\/em>za\u0142o\u017cycielem zespo\u0142u Tubicinatores Gedanenses<\/em>, z kt\u00f3rym koncertuje na wie\u017cach ko\u015bcio\u0142\u00f3w i ratuszy Gda\u0144ska, kontynuuj\u0105c star\u0105 praktyk\u0119 Turmmusik.<\/em>
Wsp\u00f3\u0142pracuje z Goldberg Baroque Ensemble<\/em>, realizuj\u0105c nagrania muzyki z XVII i XVIII-wiecznego Gda\u0144ska (14 p\u0142yt, nagroda Opus Classic 22′ \u2013 Best World Premiere\/<\/em>muzyka Johanna Daniela Puklitza).
Zajmuje si\u0119 opracowywaniem starodruk\u00f3w muzycznych z XVII i XVIII w., przechowywanych w bibliotekach Hosianum, <\/em>PAN w Gda\u0144sku oraz Bibliotece Diecezjalnej w Pelplinie. Powo\u0142a\u0142 do \u017cycia zesp\u00f3\u0142 Capella Warmiensis Restituta<\/em> prezentuj\u0105cy odrestaurowane muzykalia warmi\u0144skie (seria wydawnicza Musica Warmiesis, <\/em>DUX).
Jest inicjatorem rekonstrukcji tr\u0105bki Johanna Wilhelma Stritzke (prowadz\u0105cego warsztat w Gda\u0144sku w latach 1730-1739). Instrument zrekonstruowany przez Grahama Nicholsona jest wystawiany obecnie w Muzeum Gda\u0144ska.<\/p>\n\n\n\n
Jest tw\u00f3rc\u0105 Hejna\u0142u<\/em> wykonywanego od 2017 r. na rozpocz\u0119cie i zako\u0144czenie Jarmarku Dominika\u0144skiego w Gda\u0144sku.<\/p>\n<\/details>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Il continuo virtuosow\u0142oskie szale\u0144stwo Wykonawcy: Martyna Pastuszka \u2014 skrzypceTomasz Pokrzywi\u0144ski \u2014 wiolonczela PROGRAMFrancesco Maria Veracini (1690\u20131768)Sonata g-moll op. 1 nr…<\/span><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":516,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"page-templates\/no-sidebar-no-title.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-718","page","type-page","status-publish","hentry","no-post-thumbnail"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/718","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=718"}],"version-history":[{"count":43,"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/718\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":913,"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/718\/revisions\/913"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/516"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/bydgoskascenabarokowa.pl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=718"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}