Twórczość kameralna François Couperina, wciąż pozostająca w cieniu jego kompozycji klawesynowych, jest zachwycającym przykładem przejmującej, zmysłowej i dopracowanej w każdym szczególe muzyki kameralnej. Do najbardziej niezwykłych kompozycji należą dwie suity programowe – L’apothéose de Corelli i L’apothéose de Lully.

Termin „apoteoza”, czyli ukazanie w świetności i chwale jakiejś postaci lub wydarzenia, dość rzadko spotykany jest w muzyce, częściej wykorzystywany w dziełach literackich. Już samo zatytułowanie utworu L’apothéose świadczy o chęci przekazania podziwu, o swoistej czci dla danej osoby. Couperin otwarcie pisał w swoich tekstach o uwielbieniu dla Corellego („…utwory Corellego, które będę kochał tak długo jak żyję..”) i Lully’ego („… największego człowieka muzyki jakiego wydał ostatni wieki..”.), i dał temu wyraz właśnie w tych rozbudowanych, narracyjnych utworach.

Poetycka, baśniowa treść utworów w pełni uzasadnia podniosły tytuł. Parnas, na który w prezentowanej historii trafia najpierw Corelli, a potem Lully, to masyw górski (śr. Grecja) o dwóch szczytach, z których jeden był przez starożytnych Greków poświęcony Apollinowi oraz muzom. Dzięki związkowi z muzami Parnas uważano za siedzibę poezji i muzyki. Można wnioskować, iż w ten sposób – poprzez umieszczenie wielbionych kompozytorów na Parnasie, obok Apollina – boga piękna, muzyki, prawdy, porządku, patrona sztuki i poezji – stawia ich Couperin niejako na równi z samym bóstwem; sugeruje, że piękno ich muzyki charakteryzuje boska wręcz doskonałość i powstawać musiała pod wpływem boskiego natchnienia.

Zestawienie w niniejszym programie dwóch Apoteoz jest podyktowane nie tylko ciągłością narracji pomiędzy utworami. Te dwa dzieła, poświęcone dwóm wybitnym kompozytorom – włoskiemu, i francuskiemu, oddaje ideę fuzji stylów, którą wyznawał Couperin, i którą najzwięźlej obrazują słowa couperina z drugiej części L’apotheose de Lully: „zjednoczenie stylów francuskiego i włoskiego musi uczynić muzykę doskonałą”.

Wydaje się, iż Couperin, z jednej strony na wskroś „francuski” stylistycznie, z drugiej „włoski” w swojej narracyjnej pomysłowości, stworzył właśnie to, do czego dążył – muzykę doskonalą, doskonałą w swoim metaforycznym pięknie.

Dorota ZImna

Trzon zespołu stanowią absolwenci Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy, współzałożyciele stowarzyszenia Akademia Muzyki Dawnej zrzeszającego muzyków działających na gruncie historycznych praktyk wykonawczych, kilkoro jest także wykładowcami w Katedrze Klawesynu, Organów i Muzyki Dawnej bydgoskiej uczelni. W skład zespołu wchodzi ponadto wielu instrumentalistów grających wymiennie w zależności od aktualnie przygotowywanego repertuaru. Poszczególni muzycy są związani z wieloma instytucjami kulturalnymi w całej Polsce, prowadząc bogatą działalność artystyczną i pedagogiczną. Zróżnicowany repertuar zespołu obejmuje zarówno znane dzieła muzyki barokowej, jak i te rzadko wykonywane, które podczas koncertów przyjmowane są z wielkim entuzjazmem. Szczególne miejsce w repertuarze zespołu zajmuje muzyka polska. Efektem tych zainteresowań jest m.in. płyta Gościniec/Alta Via, wydana w 2018 r., na której zespół zarejestrował utwory A. Jarzębskiego, M. Mielczewskiego i S.S. Szarzyńskiego. Zespół ma w swoim repertuarze różnorodne, niebanalne propozycje koncertowe, np. „Il Ciel e la Terra” z madrygałami C. Monteverdiego czy „Ogrody Wersalu” – oparty na XVII i XVIII wiecznej muzyce francuskiej fabularyzowany spektakl wokalno-instrumentalny z elementami barokowego tańca. Zespół występował na wielu prestiżowych festiwalach, m.in. Bydgoski Festiwal Muzyczny (Filharmonia Pomorska), Vivat Curlandia! (Bauska, Łotwa), Na Gotyckim Szlaku, Bydgoska Scena Barokowa, Rhein Neckar Barock (Niemcy), Dolnosląski Festiwal Muzyczny, Festiwal Telemannowski.

Absolwent Państwowej Szkoły Baletowej w Gdańsku. Doświadczenie w zakresie tańca klasycznego zdobywał w zespołach Opery Bałtyckiej oraz Dolnośląskiej. Umiejętności w zakresie techniki tańca dawnego doskonalił pod kierunkiem Romany Agnel, a także podczas wielu warsztatów prowadzonych przez mistrzów tańca renesansowego i barokowego z Francji, Włoch, Hiszpanii.

Jako wieloletni tancerz wraz Baletem Cracovia Danza brał udział w licznych spektaklach i koncertach w kraju i poza granicami. Tańczył rolę solistyczną z zespołem „L’Eventail” prowadzonym przez Marie-Genevieve Masse. Jego zainteresowania obejmują również taniec jazzowy, którego jest dyplomowanym instruktorem. Istotne miejsce w repertuarze Cracovia Danza, zajmują polskie tańce narodowe, które doskonalił pod kierunkiem Leszka Rembowskiego.

Jako choreograf współpracuje z wieloma zespołami i teatrami w Polsce i za granicą. Asystował przy spektaklach operowo-baletowych w Warszawskiej Operze Kameralnej w reżyserii i choreografii Romany Agnel. Jest współautorem choreografii do spektakli i programów baletu Cracovia Danza. Dla zespołu zrealizował między innymi takie spektakle jak: Śpiąca Królewna, Pan Twardowski. Ale Bajka! (wraz z Aliną Towarnicką) oraz Kopciuszek. Jest także twórcą choreografii i opracowania ruchu scenicznego do wielu przedstawień teatralnych (Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, Teatr Polski w Bielsku-Białej oraz Teatr im. Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie) Współpracował z londyńskim Teatrem Syrena, a od 2023 roku z grupą Teatr POSK Dzieciom tworząc choreografie do spektakli teatralnych dedykowanych właśnie najmłodszym widzom. Ważnym elementem działalności jest edukacja nowych pokoleń tancerzy. Prowadzi liczne zajęcia dla dzieci i młodzieży z zakresu tańca dawnego oraz polskich tańców narodowych. W 2016 roku otrzymał brązową odznakę Gloria Artis, a w 2019 roku brązowy Krzyż Zasługi.

W latach 1993-1999 mim Wrocławskiego Teatru Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego (spektakle: Cardenio & Celinda; Kaprys); współzałożyciel Teatru S.T.R. Walium przy Wrocławskim Teatrze Pantomimy w latach 1999-2001 (m.in. z Alkiem Sobiszewskim, Zbigniewem Szymczykiem, Maćkiem Prusakiem; Czarna Babka; Parada atrakcji, czyli umarli się nie myją). Współpracował z gnieźnieńskim Teatrem im. A. Fredry (Sen nocy letniej; Czarodziejska kobza), Teatrem K-2 (Ballady Morderców z Kingą Preis i Mariuszem Drężkiem) i Teatrem Współczesnym we Wrocławiu (Pietruszka), Operą Dolnośląską (Carmina Burana), Operą Lipską (Dienstag aus Licht Karlheinza Stockhausena), Operą Bytomską (Carmina Burana), Operą Krakowską (Cesarz Atlantydy) a także Teatrem Stu (Szczęśliwe dni, Błękitne krewetki w reż. Krzysztofa Jasińskiego).

Występował na deskach Warszawskiej Opery Kameralnej, Teatru Wielkiego w Warszawie, Teatru Ludowego i Teatru Groteska w Krakowie (m.in. rola Jezusa w misterium Dialog o męce i zmartwychwstaniu Pańskim w reż. A. Weltschka). Pracował z wieloma twórcami, takimi jak: Henryk Tomaszewski, Jerzy Bielunas, Romana Agnel, Robert Skolmowski, Włodzimierz Nurkowski, Jarosław Staniek, Henryk Konwiński, Beata Redo-Dobber. Od 1999 roku jest pracownikiem Fundacji Ardente Sole, a od roku 2006 pracuje jako tancerz i aktor Baletu Cracovia Danza. Umiejętności w zakresie tańca dawnego doskonalił pod okiem takich specjalistów jak: Romana Agnel, Marie-Claire Bär Le Corre, Françoise Deniau, Marie-Genevieve Masse, Irene Ginger, Barbara Sparti czy Leszek Rembowski. Jako tancerz Baletu Cracovia Danza stworzył role m.in. Stańczyka, Władysława Jagiełły, Lodovico Sforzy Don Kichota czy Pana Twardowskiego. Jest artystą charakterystycznym, budującym swoje rolę na bazie tańca i ruchu pantomimicznego. Prowadzi cykliczne zajęcia i warsztaty edukacyjne w zakresie pantomimy. Wieloletni wykładowca sztuki pantomimy na Festiwalu Tańców Dworskich Cracovia Danza oraz szkoły Drama Studio w Krakowie. Współpracuje również z Teatrem Sztuk w Oleśnicy.
W 2016 roku został uhonorowany odznaką Honoris Gratia za całokształt twórczości, przez Prezydenta Miasta Krakowa Jacka Majchrowskiego, a w 2019 roku Brązowym Krzyżem Zasługi przyznanym przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Andrzeja Dudę.

Tancerka, choreografka i pedagog tańca pochodząca z Grecji. Absolwentka Uniwersytetu Arystotelesa w Salonikach oraz Wyższej Zawodowej Szkoły Tańca „Andromachi Kafantari”. W latach 2016–2024 była solistką Baletu Cracovia Danza, specjalizując się w repertuarze historycznym (renesans, barok, średniowiecze) oraz tańcach narodowych i charakterystycznych. Kreowała główne role w spektaklach barokowych, m.in. „Armida” oraz „Les Boreades”, a także w demi-klasycznych „Kopciuszek”.

Jako asystent choreografa współpracowała, przy realizacji „Water Music” (2024) chor. Pierre-François Dolle oraz „Kopciuszek” (2023) chor. Dariusz Brojek. Od 2017 roku prowadzi warsztaty taneczne w Polsce i za granicą, łącząc praktykę sceniczną z działalnością pedagogiczną.